Σήκωσε το κεφάλι, πάλεψε! Μπορείς;

Ο Βαλάντης Σιδέρης γράφει για τη χθεσινή ήττα του Ολυμπιακού που βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Τα πολλά λάθη και τις φωνές που θέλουν το κεφάλι του Σφαιρόπουλου, τον κακό σχεδιασμό και την ελπίδα που μόνο αυτή η ομάδα σου έχει δώσει δικαίωμα να πιστεύεις.

Πάντα μια ήττα πονάει. Όταν ειδικά έρχεται για δεύτερη φορά από την ίδιο αντίπαλο και μάλιστα μ’ αυτόν τον τρόπο, πονάει διπλά. Όταν δε, σε σπρώχνει στο γκρεμό του αποκλεισμού, τότε ο πόνος γίνεται θυμός και απελπισία με στόχο προπονητή και παίκτες. Ο Ολυμπιακός έχασε χθες παρόλο που ήταν καλός σε γενικές γραμμές. Δεν έχασε όμως άδικα αφού ο αγώνας τελειώνει στα 40 λεπτά και φυσικά υπάρχει και αντίπαλος.

Οι ερυθρόλευκοι φύγαν με το κεφάλι χαμηλά για 6η φορά σε 10 αγώνες και τώρα πλέον εξαρτώνται από άλλους. Το κακό της υπόθεσης είναι πως η φετινή ομάδα δε σε πείθει ότι μπορεί να κάνει την ανατροπή, ακόμα κι αν σταθεί τυχερή στα αποτελέσματα των άλλων αγώνων. Τονίζω τη λέξη ομάδα και όχι παίκτες, καθώς δε θεωρώ το ρόστερ λιγότερο ποιοτικό από το περσινό ή προπέρσινο για παράδειγμα, ακόμα ίσως κι από κείνα των δύο ευρωπαϊκών. Σίγουρα κάποιοι καλοί παίκτες έφυγαν, ο ηγέτης και ηθικός αυτουργός του Β2Β Σπανούλης μεγάλωσε, ωστόσο το πρόβλημα εντοπίζεται περισσότερο στο σύνολο και στο πως αυτό λειτουργεί. Δε θεωρώ για παράδειγμα ότι ο Χάντερ είναι τόσο χειρότερος από τον Χάινς ή τον Ντάνστον, ή ο Χάκετ από τον Σλούκα για παράδειγμα.

Το κακό με τον φετινό Ολυμπιακό το οποίο το έχουμε επισημάνει (όσοι μας διαβάζετε το ξέρετε) είναι το πρόβλημα δημιουργίας φάσεων στο σετ παιχνίδι, η απουσία των παικτών σωματικά για τρανζίσιον (πλην Στρόμπερι και Λοτζέσκι) και κυρίως η έλλειψη αποφασιστικότητας και της αμυντικής διάθεσης, παρά το γεγονός ότι στη regular season τα παθητικά νούμερα ήταν καλά.

Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος έχει ως οδηγό και δόγμα την άμυνα, μέσω της οποίας επιζητεί ρυθμό, επιπλέον επιθέσεις και πόντους στην απέναντι πλευρά, περισσότερο ως αποτέλεσμα της ποιότητας ορισμένων παικτών του παρά ως απόρροια καλοδουλεμένων plays ώστε να εκμεταλλευτεί τα θετικά στοιχεία κάποιων και να κρύψει τις αδυναμίες κάποιων άλλων.

Η ομάδα σχεδιάστηκε λάθος και οι χειμερινές μεταγραφικές διορθώσεις επέτειναν το πρόβλημα παρά το βελτίωσαν όμως αυτό δεν είναι ένα θέμα επί της παρούσης. Οι παίκτες δεν θα αλλάξουν, οπότε το ορθό θα ήταν να εστιάσουμε στο αν και πως γίνεται να αντιστραφεί η κατάσταση και να εξαντλήσει ο Ολυμπιακός τις ελάχιστες πιθανότητες πρόκρισης. Θα ήταν μια λύση η αποπομπή του προπονητή; Δε νομίζω ότι θα έκανε καλό κάτι τέτοιο για πολλούς λόγους. Ο Σφαιρόπουλος είναι ένας πολύ καλός προπονητής, μέτριος κόουτς και κακός μάνατζερ. Τα ξέρουμε αυτά και τα γνωρίζαμε και πριν έρθει στον Πειραιά. Και ο ίδιος όμως μπορεί να βελτιωθεί αν αφήσει ορισμένες εμμονές του και να αλλάξει τον τρόπο που τακτικά επιτίθεται, εκμεταλλευόμενος τους αθλητές του, προσαρμόζοντας το σχήμα πάνω τους και όχι αυτούς πάνω στο σχήμα.

Τι εννοώ. Δεν είναι δυνατόν να ζητάς από τον Μιλουτίνοφ να κάνει hedge out, από τον Μάντζαρη να τρέξει σ’ αιφνιδιασμό, από τον Στρόμπερι να παίξει στη weak side περιμένοντας ελεύθερο τρίποντο, από τον Παπαπέτρου να ποστάρει και από τον Σπανούλη να παίξει no matter what κεντρικό P ‘n R. Κάθε παίκτης έχει ορισμένα προτερήματα και αδυναμίες. Το μπάσκετ είναι τόσο όμορφο άθλημα διότι σου δίνει τη δυνατότητα μέσα από τη σωστή προπόνηση και το κοουτσάρισμα, να προβάλλεις τα θετικά και να προστατεύσεις τις αδυναμίες. Πέραν τούτων, το εκτενές rotation σε τόσο κρίσιμα παιχνίδια και σε σημεία μάλιστα που οι κάποιοι παίκτες “τραβάνε” όπως λέμε, είναι τουλάχιστον περιττό. Στο ποδόσφαιρο λένε ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει. Ποιο το νόημα τότε να περιμένει ο Πρίντεζης να μπει 6 λεπτά πριν τη λήξη και να μη γίνει αποδέκτης σε καμία από τις τελευταίες επιθέσεις, ότι σ’ όλο τον αγώνα σε είχε πάρει από το χέρι.

Κάτι αντίστοιχο με το ματς της Βαρκελώνης που η διαφορά ήταν στους 15 πόντους, ο Ολυμπιακός καιγόταν να την πάει κάτω από τους 12 και στα τελευταία λεπτά έπαιρνε τα τρίποντα ο Αθηναίου και ο καλός Σπανούλης των 19(!) λεπτών έμενε στον πάγκο. Αυτό είναι το κοουτσάρισμα.

Είναι αδιανότητο σε ματς φωτιά που κρίνεται η πρόκριση να μοιράζεται ο χρόνος και να μην παίζουν 30+ λεπτά οι Πρίντεζης, Σπανούλης, Χάκετ, Στρόμπερι και Χάντερ. Το ελληνικό πρωτάθλημα εξάλλου πλην εξαιρέσεων σου δίνει τη δυνατότητα για ξεκούραση, το TOP16 όμως όχι. Ούτε είναι ντροπή ή έλλειψη στήριξης να μην ξεκινήσει και να μειωθεί ο χρόνος του Βαγγέλη του Μάντζαρη όταν βρίσκεται σε τόσο κακή κατάσταση. Ποια έλλειψη εμπιστοσύνης που ακούω από ορισμένους. Εδώ είμαστε στο χείλος του γκρεμού και κοιτάμε να έχουμε ευχαριστημένους τους παίκτες μας; Και ο Βαγγέλης και ο Κώστας ξέρουν πόσα σημαίνουν για το σύλλογο και τους οπαδούς και είμαι σίγουρος πως ευχαρίστως θα καθόταν και σ’όλο το παιχνίδι στον πάγκο αδιαμαρτύρητα αν ήταν να κερδίσει η ομάδα.

Ο Ολυμπιακός των τελευταίων χρόνων είναι ένα αθλητικό θαύμα της φύσης. Ο τρόπος που αντιδράει όταν βρίσκεται υπό πίεση, όταν όλοι τον έχουν ξεγράψει, όταν όλοι πιστεύουν πως έχει “πεθάνει”. Ο φετινός Ολυμπιακός δεν πείθει αλλά διάολε, σου δίνει το δικαίωμα έστω και 1% να υπάρχει για ανάσταση πως μόνο αυτός σ΄ολόκληρη την μπασκετική Ευρώπη μπορεί να τα γυρίσει όλα τούμπα. Δε χάθηκε και ο κόσμος αν δε τα καταφέρει. Έτοιμο ρόστερ έχει και θέλει δυο-τρεις αλλαγές για του χρόνου, αλλά αν είναι να αποκλειστεί, αν είναι να πέσει, να το κάνει όρθιος, να το κάνει περήφανα, αντρίκια και Πειραιώτικα, να το κάνει όπως αυτός μας έχει κάνει να τον πιστεύουμε και να τον στηρίζουμε τόσα χρόνια. Ας το κάνει αυτό κι ας αποκλειστεί… Να το κάνει όμως.