Πώς από το “θέλω” θα πάμε στο “παίρνω” (την Ευρωλίγκα)

Του Βαλάντη Σιδέρη

Τις τελευταίες εβδομάδες, όποιος παρακολουθεί την Ευρωλίγκα με προσοχή ή και επιδερμικά, βλέπει μια ομάδα που παίζει μπάσκετ σε άλλο επίπεδο, μπροστά απ’ όλους τους άλλους. Ο Ολυμπιακός του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν είναι απλώς η πρώτη ομάδα της regular season. Είναι η πιο ολοκληρωμένη, η πιο ώριμη και –για την ώρα– η πιο αποτελεσματική στην Ευρώπη. Με ουσία και θέαμα, με άμυνα που πνίγει και επίθεση που ρεύει. Το 2-0 στα playoffs επί της Μονακό ήρθε σχεδόν με παιδική ευκολία, σαν να υπενθυμίζει σε όλους ότι όταν οι ερυθρόλευκοι πατάνε γκάζι, λίγοι μπορούν να τους ακολουθήσουν.

Κι όμως. Παρά την κυριαρχία, κανείς στον Πειραιά δεν πανηγυρίζει ακόμα. Ούτε πρέπει. Γιατί το Final Four είναι στην Αθήνα, στο ΟΑΚΑ, και εκεί ακριβώς κρύβεται ο μεγαλύτερος πειρασμός και ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Ο Παναθηναϊκός, χωρίς τον Σλούκα, κατάφερε να περάσει ουσιαστικά αφού είναι ήδη 2-0 τη Βαλένθια – την ομάδα που τερμάτισε δεύτερη στη regular season και είχε στον πάγκο της τον Coach of the Year, τον Πέδρο Μαρτίνεθ. Γηπεδούχος, με roster γεμάτο παίκτες-κλειδιά και έναν προπονητή που ξέρει από μεγάλες νίκες. Δεύτερο φαβορί, και δικαίως. Η κατάταξη αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι λογική.

Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Ο Ολυμπιακός είναι το ξεκάθαρο Νο1. Όχι μόνο επειδή τελείωσε πρώτος, όχι μόνο επειδή έχει το καλύτερο ρεκόρ. Αλλά επειδή παίζει το μπάσκετ που φοβίζει την Ευρώπη εδώ και μήνες. Βάθος πάγκου, εμπειρία σε μεγάλες σειρές, παίκτες που έχουν περάσει από φωτιά και προπονητής που ξέρει πότε να πιέσει και πότε να χαλαρώσει. Η φανέλα βαραίνει περισσότερο από ποτέ. Αν υπήρχε μια ομάδα φτιαγμένη για να κατακτήσει το τρόπαιο φέτος, αυτή είναι η ομάδα του Πειραιά.

Η άλλη όψη του νομίσματος: Η «δίψα» που λείπει στην πηγή

Εδώ όμως έρχεται η μεγάλη συζήτηση. Γιατί ο Ολυμπιακός έχει όλα τα εφόδια, πλην ενός που δεν το μετράς σε στατιστικά: την πνευματική ετοιμότητα και την αληθινή, πρωτόγονη δίψα για την κούπα όταν φτάνει η ώρα της κορύφωσης. Πόσες φορές τα τελευταία χρόνια φτάσαμε στην πηγή και διψάσαμε; Πόσες φορές η ομάδα έδειξε ότι «θέλει όσο τίποτα» και στο τέλος έμεινε με την όρεξη; Ο Μπαρτζώκας με τις δηλώσεις του προσπαθεί σωστά να αποσυμπιέσει το κλίμα, να κρατήσει τα πόδια στο έδαφος. Κάποιοι όμως λένε ότι κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το διακύβευμα είναι τεράστιο. Μια κατάκτηση στο ΟΑΚΑ, μπροστά στον αντίπαλο, θα ήταν η πιο ιστορική στιγμή στην μπασκετική ιστορία του συλλόγου. Ίσως και στο ευρωπαϊκό μπάσκετ γενικότερα.

Ο Παναθηναϊκός θα είναι εκεί. Το ΟΑΚΑ θα κοχλάζει. Και ναι, η πιθανότητα ενός τελικού «αιωνίων» είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Αφετέρου έχουμε τον ΠΑΟ που θα παίζει στο σπίτι του, με παιχταράδες και προπονητή νικητή. Αφετέρου ο Ολυμπιακός που φέτος δείχνει η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης. Αν υπάρχει μια ομάδα που μπορεί να κερδίσει τον Παναθηναϊκό σε ένα κατάμεστο, φανατισμένο ΟΑΚΑ, αυτή είναι μόνο ο Ολυμπιακός. Έχει τους παίκτες, την εμπειρία, το βάθος, το βάρος της φανέλας.

Η στάση των οπαδών και οι δηλώσεις του προέδρου

Δεν γίνεται να μην αναφερθούμε και σε κάτι που ενοχλεί. Οι δηλώσεις του προέδρου του Παναθηναϊκού έχουν καταφέρει να μειώνουν την ίδια του την ομάδα. Κι όμως, οι οπαδοί σφυρίζουν αδιάφορα για τα καμώματά του. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι μεγάλο μέρος του κόσμου και στις δύο πλευρές είναι οπαδός της νίκης, όχι του αθλήματος ή της ομάδας με το «καλό και το κακό». Όταν κερδίζεις, όλα συγχωρούνται. Όταν χάνεις, όλα γίνονται αφορμή για πόλεμο.

Τι χρειάζεται ο Ολυμπιακός τώρα

Ικανότητα υπάρχει. Το δείξαμε. Υγεία πρέπει να διατηρηθεί – αυτό είναι κρίσιμο σε τέτοια φάση. Αλλά πάνω από όλα χρειάζεται σύνεση, δουλειά και τύχη. Η τύχη που λείπει σε κρίσιμα ματς, η πνευματική ετοιμότητα που μετατρέπει το «θέλω» σε «παίρνω». Οι αλγόριθμοι και τα προγνωστικά δίνουν τον Ολυμπιακό μεγάλο φαβορί – και δικαίως, γιατί τα δεδομένα μιλάνε. Αλλά το μπάσκετ δεν παίζεται μόνο με αριθμούς. Παίζεται με καρδιά, με μυαλό και με εκείνη την αόρατη φλόγα που είχαν οι θρυλικές ομάδες του παρελθόντος.

Εγώ πιστεύω ότι φέτος υπάρχει η δυνατότητα για κάτι ξεχωριστό. Όχι επειδή «πρέπει», αλλά επειδή η ομάδα το αξίζει. Αν διατηρήσει την ταπεινότητα, αν δεν πέσει στην παγίδα της υπεροψίας ή του φόβου του ΟΑΚΑ, αν βρει εκείνη την πρωτόγονη δίψα για αίμα που λένε οι παλιοί, τότε ναι. Μπορεί να γράψει ιστορία που δεν έχει ξαναγραφεί.

Μακάρι να είμαστε μάρτυρες μιας κατάκτησης που θα μιλάμε γι’ αυτήν για δεκαετίες. Ο Ολυμπιακός είναι έτοιμος. Το ερώτημα είναι αν θα το πιστέψει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Το λιμάνι περιμένει. Η Ευρώπη παρακολουθεί. Και η Ιστορία είναι εκεί, στην άκρη του δρόμου, περιμένοντας να γραφτεί με κόκκινα γράμματα.