Η αξία του διπλού στο Κάουνας είναι μεγαλύτερη απ΄όσο πιστεύουμε

Αυτά είναι τα «διπλά» που χτίζουν χαρακτήρα και δίνουν τον τόνο για μια μεγάλη ευρωπαϊκή πορεία, ειδικά όταν η μπάλα ζυγίζει τόνους και τα πόδια είναι ακόμα βαριά από την προετοιμασία. Ο Ολυμπιακός πέρασε σαν σίφουνας από τη «Zalgirio Arena», μια από τις πιο καυτές και μπασκετικές έδρες της Ευρώπης, λυγίζοντας τη Ζάλγκιρις σε ένα ματς όπου έπρεπε να καταθέσει προσωπικότητα και κλάση για να επιβιώσει. Το γεγονός ότι οι Πειραιώτες έφυγαν με το ροζ φύλλο αγώνα από τη Λιθουανία, χωρίς καν να αγγίξουν το πενήντα τοις εκατό των πραγματικών τους δυνατοτήτων, φανερώνει το τεράστιο ταβάνι αυτού του συνόλου.

Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της επιτυχίας, πρέπει να κοιτάξει πίσω από τις τέσσερις γραμμές του παρκέ. Ο Ολυμπιακός φέτος δεν έκανε την κλασική, ορθόδοξη προετοιμασία που έχουμε συνηθίσει. Μπήκε κατευθείαν στα βαθιά με ένα πολύ απαιτητικό πρόγραμμα φιλικών και επίσημων υποχρεώσεων, παίζοντας για πρώτη φορά τόσα πολλά και δυνατά παιχνίδια μέσα στον Σεπτέμβρη. Όλοι ξέρουμε ότι ο Γιώργος Μπαρτζώκας είναι ένας προπονητής που λατρεύει τη δουλειά στο γήπεδο, ένας τεχνικός που «χτίζει» τις ομάδες του μέσα από την καθημερινή προπόνηση και την επανάληψη. Όταν του στερείς αυτή τη δυνατότητα λόγω των συνεχόμενων ταξιδιών, είναι μοιραίο η ομάδα να μην μπορεί ακόμα να πιάσει το μέγιστο του potential της. Αν προσθέσουμε σε αυτό και την αλλαγή του βασικού κουμανταδόρου στην περιφέρεια, γίνεται σαφές ότι παίκτες όπως ο Μακιντάιρ και ο Μοντέρο χρειάζονται πίστωση χρόνου για να αφομοιώσουν τα plays, να μάθουν τις αποστάσεις και να βρουν τους αυτοματισμούς τους, με τον Μοντέρο να προσπαθεί ακόμα να εγκλιματιστεί στα νέα δεδομένα.

Η κόπωση ήταν εμφανής σε κάθε κίνηση. Η ομάδα ταξίδεψε στη Λιθουανία απευθείας από το Super Cup, χωρίς να προλάβει να κάνει ούτε μια κανονική προπόνηση, και ήδη βρίσκεται ξανά στο αεροπλάνο για την επόμενη χώρα. Οι παίκτες έδειχναν μουδιασμένοι, στερούνταν φρεσκάδας και αυτό αποτυπώθηκε στην αστοχία και στην έλλειψη της γνωστής επιθετικής ροής, του Passing Game που μας έχει συνηθίσει ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια.

Σε τέτοιες βραδιές, όμως, μιλάει η ατομική ποιότητα και το ένστικτο του νικητή. Όταν το σύστημα κολλάει, οι μεγάλες προσωπικότητες βγαίνουν μπροστά. Ο Φουρνιέ ήταν καθοριστικός στα κρίσιμα σημεία, δείχνοντας την κλάση του, αλλά δεν ήταν ο μόνος. Ο Σάσα Βεζένκοβ ήταν για άλλη μια φορά με το δαχτυλο στη σκανδάλη, έτοιμος να τιμωρήσει κάθε αδράνεια της αντίπαλης άμυνας. Ο Εντζάι επιβεβαίωσε ότι μέχρι στιγμής αποτελεί την πιο επιδραστική προσθήκη της ομάδας, δίνοντας τεράστιες μάχες και ενέργεια, ενώ ο Γουόρντ έκανε τη δική του κατάθεση ψυχής με οκτώ σερί πόντους σε ένα σημείο που η ομάδα είχε στερέψει εντελώς από ιδέες στην επίθεση.

Το να παίρνεις τέτοιο διπλό απέναντι σε μια Ζάλγκιρις που είχε τον ενθουσιασμό της εξέδρας να τη σπρώχνει σε κάθε κατοχή, και μάλιστα με τις σημαντικές απουσίες των Μιλουτίνοφ και Τζόζεφ, λέει πολλά. Αυτή την εποχή, οι νίκες μετράνε διπλά και είναι πολύ πιο σημαντικές από το ελκυστικό μπάσκετ. Κάθε παιχνίδι είναι ένα μάθημα και μια ευκαιρία για βελτίωση. Είναι δεδομένο ότι μέσα στη χρονιά θα έρθουν και οι ήττες, θα εμφανιστούν νεκρά σημεία και κακά διαστήματα, όμως η μαγιά αυτού του ρόστερ και η φιλοσοφία του Γιώργου Μπαρτζώκα γεμίζουν τον κόσμο με καθαρή αισιοδοξία για το μέλλον.