kokkina.gr Ολυμπιακός, νέα και ειδήσεις για τον Ολυμπιακό σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και ερασιτέχνη
Άλλη μια ήττα για τον Ολυμπιακό. Και μάλιστα στο ΣΕΦ, εκεί όπου σπάνια περνούσε κανείς αλώβητος. Μετά την Αναντολού Εφές, ήρθε και η Μονακό να καταθέσει τα διαπιστευτήριά της και να φύγει νικήτρια, βυθίζοντας τον Ολυμπιακό σε ένα σύννεφο αμφιβολίας. Τρεις ήττες σε επτά αγώνες Ευρωλίγκας δεν είναι και για θάνατο, αλλά για μια ομάδα που μας έχει συνηθίσει αλλιώς, είναι τουλάχιστον καμπανάκι. Όλοι ψάχνουμε να βρούμε τι φταίει. Δεν αποδίδει ο Ολυμπιακός όπως θα μπορούσε, όπως περιμέναμε. Κι αυτό ενώ έχει ενισχυθεί σημαντικά. Μήπως, όμως, δεν φταίει τίποτα; Μήπως όλα είναι μέσα στη φυσιολογική ροή μιας ομάδας που ψάχνει νέα ισορροπία; Για να δούμε, ένα προς ένα τα κομμάτια του παζλ.
α) Ο Φαλ
Ας ξεκινήσουμε από τα προφανή. Ο Φαλ λείπει. Και όταν λέμε λείπει, δεν εννοούμε απλώς ένας ακόμα τραυματίας. Ο Γάλλος είναι το κέντρο βάρους της ομάδας, η ήρεμη δύναμη που δίνει συνοχή, σταθερότητα και ρυθμό. Η παρουσία του δεν μετριέται μόνο σε πόντους ή ριμπάουντ. Είναι οι τοποθετήσεις του, η αντίληψή του, η ικανότητά του να “σκέφτεται” το παιχνίδι και να το κάνει πιο εύκολο για όλους. Με αυτόν μέσα, η motion επίθεση του Μπαρτζώκα έχει πυξίδα. Χωρίς αυτόν, χάνεται ο προσανατολισμός.
Ο Μιλουτίνοφ είναι άλλου τύπου παίκτης. Δεν έχει αυτή τη διορατικότητα, ούτε μπορεί να διαχειριστεί το spacing με τον ίδιο τρόπο. Ο Χολ είναι μαχητής, αλλά άγουρος να το πω ευγενικά. Ο Αντετοκούνμπο, παρότι προσφέρει αθλητικότητα, δεν είναι σέντερ συστήματος. Έτσι, εφόσον ο Φαλ είναι απών, όλο το οικοδόμημα τρίζει. Και όσο το πρόβλημα αυτό παρατείνεται, το ρολόι της υπομονής αρχίζει να μετράει αντίστροφα.
β) Ο Ντόρσεϊ
Ο Ντόρσεϊ είναι οξύμωρο σχήμα από μόνος του. Ο πιο φορμαρισμένος παίκτης, αλλά και ο πιο “ασύμβατος” με το πνεύμα του Ολυμπιακού. Ο τρόπος που αγωνίζεται – γρήγορος, αυτονομιστικός, ενστικτώδης – χαρίζει στιγμές μαγείας, αλλά δημιουργεί και χάος. Ο Ολυμπιακός δεν έχει μάθει να παίζει έτσι. Επί πέντε χρόνια έχει χτιστεί πάνω στη συνεργασία, στο διάβασμα, στη “έξτρα πάσα”. Ο Ντόρσεϊ, όσο εύστοχος κι αν είναι, φέρνει μια δόση ατομικισμού που η ομάδα δεν έχει συνηθίσει.
Το θέμα δεν είναι να “ευνουχίσεις” τον παίκτη. Το θέμα είναι να βρεις ισορροπία. Όταν οι προσωπικές προσπάθειες γίνονται χωρίς συντονισμό, διαταράσσεται το σύνολο. Η άμυνα καθυστερεί να στηθεί, το ριμπάουντ χάνεται, η μπάλα κολλάει. Ο Μπαρτζώκας προσπαθεί να τον εντάξει στο πλαίσιο χωρίς να του κόψει τα φτερά, όμως προς το παρόν αυτό το πάντρεμα μοιάζει δύσκολο. Είναι οξύμωρο, αλλά αληθινό: ο καλύτερος Ντόρσεϊ ίσως δεν σημαίνει απαραίτητα και ο καλύτερος Ολυμπιακός.
γ) Δομικές αλλαγές στο ρόστερ
Όσο κι αν ακούγεται δικαιολογία, η αλήθεια είναι ότι ο φετινός Ολυμπιακός είναι… άλλη ομάδα. Μιλουτίνοφ σε νέο ρόλο, Χολ, Ντιλικίνα, Αντετοκούνμπο, Γουόρντ, Ντόρσεϊ (ουσιαστικά νέα προσθήκη), συν παίκτες που ακόμα ψάχνουν πατήματα. Το μισό ρόστερ έχει αλλάξει. Και δεν υπάρχει καμία ομάδα στον κόσμο που να ανανεώνει τη μισή της σύνθεση και να μην επηρεάζεται.
Η ένεση αθλητικότητας που επιχειρήθηκε ήταν επιβεβλημένη, αλλά ήρθε με βιασύνη και χωρίς την πολυτέλεια χρόνου προσαρμογής. Το αποτέλεσμα; Νευρικότητα, ασυνεννοησία, επιθέσεις που σπάνε στα 10 δευτερόλεπτα ή μένει η μπάλα στα χέρια, άμυνες που δεν έχουν επικοινωνία. Αυτά δεν φτιάχνονται σε ένα μήνα. Θέλουν προπονήσεις, χρόνο, κυρίως όμως υπομονή. Και ο Ολυμπιακός φαίνεται να μην έχει ακόμη το κουράγιο να περιμένει.
δ) Ντεφορμάρισμα
Ο Φουρνιέ είναι εκτός κλίματος. Το σουτ του μοιάζει “βαρύ”, η γλώσσα του σώματος λέει πολλά. Δεν έχει βρει ακόμα ρόλο, ούτε σταθερότητα. Πίτερς, ΜακΚίσικ, Λι, Λαρεντζάκης, όλοι τους κυμαίνονται μεταξύ φάσεων λάμψης και περιόδων αφάνειας. Και όταν οι “δεύτεροι” δεν στηρίζουν, η πίεση στους “πρώτους” γίνεται δυσβάσταχτη. Ο Παπανικολάου, ο άνθρωπος που κρατάει όλο το οικοδόμημα, δείχνει εξαντλημένος από το Ευρωμπάσκετ. Και η ψυχολογική κόπωση δεν μετριέται στα στατιστικά – φαίνεται στα μάτια, στην άμυνα, στο βλέμμα που κοιτάζει κάποιος προς τον πάγκο.
ε) Μεγάλο ρόστερ, λίγος χρόνος
Ευλογία ή κατάρα; Ο Ολυμπιακός διαθέτει ένα από τα πιο πλήρη ρόστερ στην Ευρώπη. Όμως η αφθονία φέρνει και πρόβλημα. Όλοι θέλουν ρόλο, όλοι θέλουν λεπτά, όλοι θεωρούν ότι αξίζουν κάτι παραπάνω. Ο Μπαρτζώκας, στην προσπάθειά του να κρατήσει τις ισορροπίες, μοιάζει κάποιες φορές να “διαβάζει” περισσότερο τις διαθέσεις των παικτών και λιγότερο το ίδιο το παιχνίδι.
Έχουν υπάρξει αγώνες που κάποιοι παίκτες πήγαιναν καλά, αλλά άλλαξαν απλώς για να “μπουν οι βασικοί”. Αυτές οι λεπτομέρειες συχνά κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στη νίκη και στην ήττα. Η διαχείριση ενός βαθιού ρόστερ είναι τέχνη. Και προς το παρόν, η χημεία αυτής της τέχνης δεν έχει βρεθεί.
στ) Ο Μπαρτζώκας
Ναι, και οι προπονητές περνούν ντεφορμάρισμα. Δεν είναι ταμπού να το πεις. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δείχνει κουρασμένος, χωρίς καθαρό μυαλό σε ορισμένες αποφάσεις. Ο τρόπος που χρησιμοποιεί τα timeout, τα rotation του, ακόμη και οι δηλώσεις του μετά τους αγώνες, δείχνουν έναν άνθρωπο που ψάχνει ξανά τον έλεγχο. Δεν είναι απώλεια ικανότητας — είναι απώλεια ρυθμού.
Έχει ζήσει πολύ δυσκολότερες περιόδους και τις έχει ανατρέψει. Ξέρει να ξαναδένει την ομάδα του, ξέρει να εμπνέει εμπιστοσύνη. Απλώς, αυτή τη στιγμή, μοιάζει κι εκείνος να χρειάζεται λίγο “οξυγόνο”.
ζ) Μεταγραφή
Η κουβέντα για μεταγραφή έχει ανοίξει, και όχι άδικα. Ένα ακόμη γκαρντ με διαφορετικά στοιχεία θα έδινε λύσεις. Έναν παίκτη που μπορεί να παίξει το pick n’ roll, να απειλήσει απ’ έξω, να κατευθύνει το παιχνίδι όταν κολλάει η δημιουργία. Όμως, το θέμα είναι διπλό: αφενός το ρόστερ είναι ήδη υπερπλήρες, αφετέρου, κάθε νέα προσθήκη θέλει χρόνο για να ενταχθεί. Και ο χρόνος αυτή τη στιγμή είναι το πιο σπάνιο αγαθό.
Αν έρθει παίκτης, κάποιοι θα πρέπει να φύγουν ή να μπουν στο περιθώριο. Ο Λι, ο Έβανς, ίσως ο Ντιλικίνα, θα βρεθούν να παλεύουν για λεπτά ή να αποχωρήσουν άμεσα. Και οι μικροί, όπως ο Νετζήπογλου, θα χαθούν οριστικά. Οπότε, ναι, μια μεταγραφή μάλλον χρειάζεται, αλλά η λύση δεν είναι πάντα «να πάρουμε άλλον». Μερικές φορές, η λύση είναι να εμπιστευτείς και αυτούς που ήδη έχεις.
η) Υπομονή
Είναι ίσως η πιο δύσκολη λέξη στο ελληνικό λεξιλόγιο. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε φάση προσαρμογής, όχι παρακμής. Οι ήττες πονάνε, ειδικά στο ΣΕΦ, αλλά δεν είναι το τέλος του κόσμου. Κάθε μεγάλη ομάδα περνάει κύκλους, και ο Ολυμπιακός τώρα βρίσκεται στο μεταίχμιο ανάμεσα στο «παλιό» που τελειώνει και στο «νέο» που ακόμη δεν έχει σχηματιστεί. Θέλει χρόνο, καθαρό μυαλό και πίστη στο σχέδιο.
Έχουμε δει πολλά τα τελευταία χρόνια. Από την χαρά της εδραίωσης στα Final Four μέχρι τις γεμάτες κατεβασμένα κεφάλια, απογοήτευση και βουβαμάρα στις επιστροφές . Ξέρουμε όμως να ξεχωρίζουμε την κρίση από τη μεταβατική περίοδο. Η φετινή ομάδα έχει ταλέντο, εμπειρία, βάθος. Αυτό που δεν έχει ακόμα, είναι ταυτότητα. Και η ταυτότητα δεν αγοράζεται· χτίζεται.
Ο Ολυμπιακός δεν είναι σε κρίση, αλλά σε αναζήτηση. Είναι μια ομάδα που μεγάλωσε πολύ γρήγορα, έμαθε να ζει με την επιτυχία και τώρα δοκιμάζει τα όριά της. Οι ήττες μπορεί να είναι σκληρές, αλλά είναι κι αυτές απαραίτητες. Γιατί μέσα από τις ήττες καταλαβαίνεις ποιος είσαι, τι σου λείπει και πόσο πραγματικά θέλεις να το αλλάξεις.
Η λύση δεν βρίσκεται σε αποδιοπομπαίους τράγους, ούτε σε πρόχειρες μεταγραφές. Βρίσκεται στην επιμονή, στη δουλειά και στην πίστη σε αυτό που έχει ήδη χτιστεί. Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται να “ξαναγεννηθεί”. Πρέπει απλώς να θυμηθεί ποιος είναι. Και όταν το κάνει, τότε το ΣΕΦ θα ξαναδονηθεί όπως παλιά, όχι από ανησυχία, αλλά από περηφάνια. Γιατί ο Ολυμπιακός, όσες φορές κι αν λυγίσει, πάντα βρίσκει τον τρόπο να σηκώνεται. Και αυτό είναι κάτι που δεν το μαθαίνεις. Το κουβαλάς.
