kokkina.gr Ολυμπιακός, νέα και ειδήσεις για τον Ολυμπιακό σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και ερασιτέχνη
Αν δεν σου βγει η ψυχή, αν δεν νιώσεις την καρδιά σου να χτυπάει με μανία στον λαιμό και αν δεν δεις ολόκληρη τη ζωή σου να περνάει μπροστά από τα μάτια σου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, τότε προφανώς δεν βλέπεις τον Ολυμπιακό. Αυτή η ομάδα έχει έναν δικό της, σχεδόν σαδιστικό τρόπο να γράφει ιστορία, αφού εκεί ακριβώς που λες ότι όλα τελείωσαν, ότι το τρόπαιο βάφτηκε κόκκινο και οι σαμπάνιες μπορούν πια να ανοίξουν, αποφασίζει να σε περάσει από την απόλυτη μπασκετική κόλαση προτού σε εκτοξεύσει στον έβδομο ουρανό.
Λίγο πριν από το φινάλε, ο ηλεκτρονικός πίνακας έγραφε το φαινομενικά ασφαλές 88-80. Αυτοί οι οκτώ πόντοι διαφοράς έμοιαζαν με ένα ακλόνητο μαξιλαράκι ασφαλείας, με αποτέλεσμα οι οπαδοί στις κερκίδες να έχουν ήδη αρχίσει να αγκαλιάζονται και τα πρώτα δάκρυα χαράς να κάνουν την εμφάνισή τους, καθώς η κούπα της Euroleague φαινόταν να παίρνει τον δρόμο για το λιμάνι. Όμως, απέναντι δεν βρισκόταν μια τυχαία ομάδα, αλλά η Ρεάλ Μαδρίτης, μια «μηχανή» που αρνείται πεισματικά να πεθάνει και διαθέτει παίκτες μπαρουτοκαπνισμένους σε τέτοιες καταστάσεις. Οι Ισπανοί έπαιξαν το τελευταίο τους χαρτί, πιέζοντας ασφυκτικά σε όλο το γήπεδο, στα όρια του φάουλ, με τα χέρια τους παντού.
Κάπου εκεί, το καθαρό μυαλό χάθηκε και η μπάλα άρχισε να ζυγίζει εκατό κιλά. Η πιεστική άμυνα της Ρεάλ εγκλώβισε τους περιφερειακούς του Ολυμπιακού, υποχρεώνοντας τους ερυθρόλευκους σε απανωτά, αδιανόητα λάθη, με κακές πάσες, κλεψίματα και γρήγορα ισπανικά καλάθια. Μετά από μια ακόμα απώλεια κατοχής και ένα μεγάλο σουτ από την περιφέρεια, το ρολόι άρχισε να τρέχει εφιαλτικά ανάποδα και η διαφορά εξανεμίστηκε σαν νερό στην έρημο, φτάνοντας στο τρομακτικό 88-85. Μέσα σε λίγες στιγμές, το απόλυτο φαβορί βρέθηκε να κοιτάζει έντρομο τον γκρεμό.
Αυτά τα τελευταία δευτερόλεπτα δεν περιγράφονται εύκολα με λέξεις, παρά μόνο με τους χτύπους της καρδιάς. Η Ρεάλ, έχοντας όλο το μομέντουμ και την ψυχολογία με το μέρος της, κυκλοφόρησε γρήγορα τη μπάλα, την ώρα που η άμυνα του Ολυμπιακού προσπαθούσε να κλείσει τους χώρους με τις τελευταίες ικμάδες των δυνάμεών της. Η μπάλα κατέληξε στα χέρια των Ισπανών για το σουτ της ισοφάρισης και εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο χρόνος πάγωσε. Χιλιάδες άνθρωποι στο γήπεδο και εκατομμύρια τηλεθεατές στην Ελλάδα σταμάτησαν να αναπνέουν, κοιτάζοντας τη μπάλα να διαγράφει μια εφιαλτική τροχιά στον αέρα. Το σουτ όμως ήταν άστοχο, το σίδερο έκανε τον πιο γλυκό ήχο που ακούστηκε ποτέ, το ριμπάουντ μαζεύτηκε και το τελικό σφύριγμα της λήξης ήχησε σαν απόλυτη λύτρωση.
Κακά τα ψέματα, αυτό είναι το αυθεντικό DNA αυτής της ομάδας, αφού ο Ολυμπιακός δεν ξέρει να κερδίζει εύκολα και δεν του αρέσει η ηρεμία. Είναι ένας σύλλογος που έχει μάθει να υποφέρει, να παλεύει ενάντια σε θεούς και δαίμονες, υποχρεώνοντας και τους οπαδούς του να περνάνε από σαράντα κύματα. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το επικό θρίλερ της Κωνσταντινούπολης το 2012, όταν επέστρεψε από το μείον δεκαεννέα απέναντι στην ΤΣΣΚΑ με το ιστορικό πεταχτάρι του Πρίντεζη στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Κάθε μεγάλο παιχνίδι αυτού του συλλόγου εξελίσσεται σε ένα ψυχολογικό θρίλερ, σε ένα τρελό rollercoaster συναισθημάτων όπου το χέρι τρέμει και τα νύχια τρώγονται μέχρι τη ρίζα. Ίσως όμως ακριβώς γι’ αυτό η γεύση της νίκης να είναι τελικά τόσο γλυκιά, γιατί όταν κερδίζεις έχοντας φτάσει ένα βήμα πριν από το απόλυτο έμφραγμα, η λύτρωση δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο στον κόσμο. Αυτός είναι ο Ολυμπιακός, ένας διαρκής, εξουθενωτικός καρδιοχτύπος που σε αρρωσταίνει και σε γιατρεύει ταυτόχρονα, αφήνοντάς σε στο τέλος της βραδιάς εντελώς άδειο, αλλά πανευτυχή Πρωταθλητή Ευρώπης.
