Μια πρόταση για την ΕΟΚ

Ξεκίνησαν χθες και επίσημα τα playoffs της Ευρωλίγκας, για πρώτη φορά μετά από χρόνια δίχως τον Ολυμπιακό. Αν μη τη άλλο παράξενο συναίσθημα να βλέπεις να διεξάγεται αυτή η τόσο ενδιαφέρουσα φάση της διοργάνωσης χωρίς τους ερυθρόλευκους. Ας είναι..

Στόχος, η επαναφορά στην ελίτ και μάλιστα σε μια διαφορετική Turkish Airlines Euroleague, που χρειάζεται πλάνο και προσαρμογή. Αν υπάρχει έστω και ένας που δεν το γνωρίζει, το επαναλαμβάνω. Από του χρόνου τέλος η regular season και το TOP-16. Πλέον θα δούμε ένα πρωτάθλημα 30 αγωνιστικών όπου οι καλύτεροι θα προκρίνονται πιο δίκαια από ποτέ, αφού για παράδειγμα φέτος είδαμε δύο ομίλους που καμία σχέση δεν είχαν από πλευρά δυναμικότητας.

Ο Ολυμπιακός ξέχωρα από τον μοναδικό στόχο που του απέμεινε, το ελληνικό πρωτάθλημα, επιβάλλεται να σχεδιάσει το ευρωπαϊκό του μέλλον με δεδομένο πως του χρόνου τα παιχνίδια θα είναι περισσότερα και δυσκολότερα. Εκτός από την διατήρηση του βασικού κορμού και κυρίως του ελληνικού, χρειάζεται ενίσχυση όμως αυτό είναι μια κουβέντα που θα γίνει περισσότερο μετά το τέλος της basket league, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι αποφάσεις δεν πρέπει να παρθούν τώρα και να οριοθετηθούν οι στόχοι από το εξωτερικό ή την Ελλάδα καθώς και να προχωρήσουν άμεσα οι ανανεώσεις στους παίκτες των οποίων τα συμβόλαια λήγουν.

Στο παρόν άρθρο θα ήθελα να σταθώ σε μια άλλη παράμετρο η οποία κρίνεται σημαντική από τον υπογράφων, αναφορικά με το επίπεδο ποιότητας του Ολυμπιακού, ποσότητας επιλογών αλλά και ανταγωνισμού σε σχέση με τα υπόλοιπα μεγάλα ευρωπαϊκά clubs. Αυτό αφορά την χρήση των ξένων παικτών.

Ως γνωστόν, στην Ευρωλίγκα ο αριθμός των μη γηγενών παικτών είναι απεριόριστος. Ωστόσο στο ελληνικό πρωτάθλημα υπάρχει το όριο των 3+3 κοινοτικών και Αμερικάνων αντίστοιχα. Μια ρύθμιση που σκοπό έχει να κρατήσει σε εγρήγορση την χρησιμοποίηση των Ελλήνων παικτών αφού παλαιότερα είχαμε γίνει μάρτυρες σε ρόστερ με 10 και 12 ξένους και ελάχιστους “δικούς” μας. Η ΕΟΚ λοιπόν προσπαθεί να διασφαλίσει μ’ αυτόν τον κανονισμό την ύπαρξη σε κάθε σύλλογο αρκετών Ελλήνων αθλητών με ότι θετικό σημαίνει αυτό για την εθνική ομάδα.

Αρχικά να πω ότι κάτι τέτοιο με βρίσκει σε πρώτη φάση σύμφωνο ωστόσο βλέποντας για παράδειγμα τη χθεσινή Φενέρ, με 11 ξένους παίκτες, αμέσως δημιουργείται αίσθημα έλλειψης θεμιτού ανταγωνισμού αφού η τουρκική ομάδα έχει μια πολύ μεγαλύτερη γκάμα επιλογών παικτών απ΄ότι για παράδειγμα έχουν Ολυμπιακός και ΠΑΟ που είναι επίσης διεκδικητές της ίδιας διοργάνωσης.

Ποια θα ήταν η λύση;

Μια εκ νέου ασύστολη εμπορία ξένων και κοινοτικών αλόγιστα αγνοώντας την ύπαρξη και ανάπτυξη του ελληνικού στοιχείο στο βωμό των ευρωπαϊκών επιτυχιών; Όχι, υπάρχει και μια μέση οδός η οποία έγκειται αυστηρά στους κανονισμούς της ΕΟΚ, δε θα υποβαθμίσει τους γηγενείς και παράλληλα θα αυξήσει την ποιότητα και την ανταγωνιστικότητα.

Αυτή είναι η αύξηση των ξένων παικτών από 6 σε 8 ανεξαρτήτως χώρας προέλευσης, αλλά η υποχρεωτική δήλωση την προηγούμενη κάθε αγώνα της Basket league μόνο 6 εξ αυτών. Φανταστείτε να μπορεί δηλαδή ο Ολυμπιακός να έχει στο ρόστερ του για παράδειγμα 7 ξένους και να επιλέγει πριν το κάθε ματς τους 6 που ταιριάζουν περισσότερο στο επόμενο ματς αλλά κυρίως να μη κλυδωνίζεται η ομάδα όταν υπάρχουν τραυματισμοί, μικροί ή μεγάλοι. Πόσο πιο ολοκληρωμένη θα ήταν η τελική 12άδα αν για παράδειγμα φέτος στο υπάρχον ρόστερ γινόταν επιλογή ανάμεσα στον Όντομ ή τον Μιλουτίνοφ (ατυχές το παράδειγμα προσώπων), αναλόγως τον αντίπαλο και που θέλει ο Σφαιρόπουλος να εστιάσει.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, σε κάθε εγχώριο παιχνίδι θα υπάρχουν no matter what 6 Έλληνες παίκτες, όμως οι σύλλογοι θα έχουν την επιλογή αλλά κυρίως τη δυνατότητα να διαλέξουν τους 6 ξένους που ταιριάζουν καλύτερα. Και αφού μιλάμε κυρίως για Ολυμπιακό, ακόμα και αυτός ο ενδεχόμενος 7ος ή 8ος παίκτης, θα βρίσκεται σε εγρήγορση και αγωνιστική φόρμα ώστε να προσφέρει όποτε του ζητηθεί και στα παιχνίδια της Ευρωλίγκας.

Φυσικά η παραπάνω πρόταση είναι μια εν δυνάμει κατάσταση που επιδέχεται προσαρμογές και αλλαγές. Η ουσία πρέπει να είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών ομάδων στην όλο και πιο απαιτητική Ευρωλίγκα χωρίς ωστόσο να ξεχνάμε και το εγχώριο “προϊόν”. Πρέπει, οι δύο μεγάλοι του ελληνικού μπάσκετ να σκεφτούν το συνεχώς εξελίσσιμο άθλημα και να προτείνουν ουσιαστικές αλλαγές που θα βελτιώσουν τους συλλόγους τους ώστε να μην μείνουν πίσω στον άκρατο ανταγωνισμό αφού εξάλλου τα “τρελά” μπάτζετ των 30 και 40 εκατομμυρίων στην Ελλάδα της κρίσης έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.