Απαγορεύεται ο πανικός, ότι και να γίνει!

Η ώρα της κρίσης έφτασε. Απόψε στις 21:00, ο Ολυμπιακός δεν αντιμετωπίζει απλά τη Ρεάλ Μαδρίτης για το βαρύτιμο τρόπαιο· αντιμετωπίζει την ίδια την ιστορία, τις προσδοκίες του και, πάνω απ’ όλα, τον ίδιο του τον εαυτό. Τα αγωνιστικά πλάνα, τα συστήματα και οι τακτικές αναλύσεις έχουν ήδη αποτυπωθεί στο χαρτί και θα αναλυθούν διεξοδικά. Όμως, σε έναν τελικό Euroleague, η τακτική είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή —και ίσως η πιο καθοριστική— κρύβεται στο μυαλό, στην πνευματική ετοιμότητα και στην ψυχολογική ανθεκτικότητα.

Αποτελεί, ίσως, κοινότυπη φράση στο αθλητικό κλισέ, αλλά η αλήθεια της είναι αδιαπραγμάτευτη: Ο Ολυμπιακός πρέπει να πατήσει στο παρκέ (το glass floor τέλος πάντων) αποφασισμένος να κερδίσει, με μια ψυχολογία γρανιτένια, ανεξάρτητα από το αν του «βγαίνει» το ματς ή όχι από τα πρώτα λεπτά.

Για να καταλάβουμε τη σημασία της πνευματικής σταθερότητας, αρκεί μια σύντομη αναδρομή στον ημιτελικό της Παρασκευής. Η ομάδα του Πειραιά μπήκε στο γήπεδο εμφανώς αγχωμένη. Τα πρώτα λεπτά χαρακτηρίστηκαν από αστοχία, νευρικότητα και εύκολα λάθη, στοιχεία απόλυτα φυσιολογικά για ένα παιχνίδι τέτοιας κρισιμότητας. Ευτυχώς για εμάς, η Φενέρμπαχτσε βρέθηκε σε ακόμα χειρότερη κατάσταση. Στους Τούρκους δεν έβγαινε απολύτως τίποτα από όσα είχαν σχεδιάσει.
Προφανώς, σε αυτή την εικόνα της Φενέρ συνετέλεσε τα μέγιστα η εξαιρετική, σεμινάριου επιπέδου άμυνα των Πειραιωτών, η οποία «έπνιξε» κάθε επιθετική δημιουργία του αντιπάλου. Τι θα γινόταν, όμως, αν; Αν η Φενέρ έβαζε τα πρώτα της σουτ; Αν αντί για το ψυχολογικό και σκορικό προβάδισμα, ο Ολυμπιακός βρισκόταν από νωρίς να κυνηγάει στο σκορ; Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο. Το άγχος της ανατροπής σε έναν ημιτελικό μπορεί να λυγίσει ακόμα και τα πιο έμπειρα γόνατα.

Απόψε, απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, τα «αν» δεν έχουν θέση. Η «Βασίλισσα» διαθέτει μια φανέλα ασήκωτη, γεμάτη προσωπικότητες που έχουν φάει αυτούς τους αγώνες με το κουτάλι. Είναι εξαιρετικά πιθανό η Ρεάλ να μπει στο ματς πιο έτοιμη πνευματικά από τους Τούρκους, και σαφώς πιο εύστοχη από τον Ολυμπιακό της Παρασκευής. Εκεί ακριβώς είναι το σημείο-κλειδί.

Αν το παιχνίδι στραβώσει στην αρχή —ο μη γένοιτο— ο Ολυμπιακός απαγορεύεται να πανικοβληθεί. Η ψυχολογική προσήλωση στον στόχο πρέπει να παραμείνει αναλλοίωτη, είτε η διαφορά είναι στο +10 είτε στο -10.
Σε αυτό το πνευματικό μπρά ντε φερ, ο ρόλος του προπονητή είναι κομβικός. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας πρέπει να είναι ο απόλυτος καθοδηγητής, ο φάρος ηρεμίας και ψυχραιμίας από τον πάγκο. Οι παίκτες καθρεφτίζουν τη γλώσσα του σώματος του προπονητή τους. Όταν ο πάγκος εκπέμπει σιγουριά, η νευρικότητα της άστοχης επίθεσης ή της χαμένης άμυνας εξαφανίζεται. Κάθε οδηγία πρέπει να δίνεται με καθαρό μυαλό, κάθε timeout να λειτουργεί ως restart για την ψυχολογία της πεντάδας.

Το μυστικό των μεγάλων ομάδων δεν είναι να μην βρεθούν ποτέ σε δύσκολη θέση, αλλά να ξέρουν πώς να αντιδρούν όταν βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο.

Σε αυτή τη μάχη, οι παίκτες και ο πάγκος δεν θα είναι μόνοι τους. Ο κόσμος του Ολυμπιακού, που έχει μετατρέψει το γήπεδο σε μια κόκκινη λάβα, πρέπει να αποτελέσει τον πραγματικό 6ο παίκτη. Η φωνή της κερκίδας δεν πρέπει να είναι απλά εκδηλωτική στις καλές στιγμές, αλλά υποστηρικτική και προστατευτική στις κακές. Όταν η μπάλα θα «ζυγίζει εκατό κιλά» και η κούραση θα θολώνει το μυαλό, η ιαχή των οπαδών πρέπει να δώσει την έξτρα σπίθα, να σπρώξει τους παίκτες στην άμυνα και να τους γεμίσει αυτοπεποίθηση.

Ακόμα κι αν το ξεκίνημα δεν είναι το ιδανικό, ακόμα κι αν τα μακρινά σουτ δεν βρουν στόχο και η Ρεάλ πάρει τα ηνία, η ομάδα δεν πρέπει να λυγίσει ψυχολογικά. Ο φετινός Ολυμπιακός έχει αποδείξει ότι διαθέτει μέταλλο. Έχει αρνηθεί να χάσει σε παιχνίδια που έμοιαζαν χαμένα. Αυτό το DNA της άρνησης της ήττας πρέπει να βγει απόψε στην επιφάνεια.

Οι τελικοί δεν κερδίζονται μόνο από εκείνους που παίζουν το καλύτερο μπάσκετ, αλλά από εκείνους που το θέλουν περισσότερο. Από εκείνους που θα βουτήξουν στο παρκέ για μια χαμένη μπάλα, που δεν θα επηρεαστούν από ένα διαιτητικό σφύριγμα ή ένα μεγάλο καλάθι του αντιπάλου.

Ο Ολυμπιακός οφείλει να αντιμετωπίσει τον αποψινό τελικό ως μια κατάθεση ψυχής. Με καθαρό μυαλό, σφιχτές γροθιές και μια ψυχολογία που δεν θα λυγίσει σε καμία αναποδιά, η ομάδα του Πειραιά έχει όλα τα φόντα να κοιτάξει στα μάτια τη Ρεάλ και να την υποχρεώσει να υποκλιθεί. 40 λεπτά συγκέντρωσης, 40 λεπτά πίστης. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η κούπα πηγαίνει σε αυτόν που είχε το σθένος να μείνει όρθιος όταν όλα γύρω του σείονταν. Ραντεβού με την ιστορία, με το μυαλό ψηλά και την καρδιά στις επάλξεις!