Αρχική / ΜΠΑΣΚΕΤ / Βλέπετε πουθενά κανέναν Σλούκα;

Βλέπετε πουθενά κανέναν Σλούκα;

 

αρχείο λήψης

Ο Γιώργος Π. Μποτζαρόπουλος γράφει για τους πολλούς φίλους του Ολυμπιακού που νοσταλγούν ήδη τον Κώστα Σλούκα, ακόμη δεν έφυγε. Αναδεικνύει τον πραγματικό game changer του Ολυμπιακού ενώ αναλύει την επίδραση που μπορεί να έχει ο Ντάνιελ Χάκετ.

Η νοσταλγία κοντεύει μετά από ένα ματς της σεζόν να χτυπήσει κόκκινα στο “νοσταλγόμετρο”, στην κορυφή του οποίου φιγουράρει το όνομα του Έισι Λο. Δυο χρόνια τώρα , ο Λο ήταν περίπου κάτι σαν τις “Τρεις Χάριτες” για όσους άρχισαν να βλέπουν τηλεόραση όταν βγήκε το Mega. Δεν βγαίνουν πια τέτοιες σειρές σου λέει, όπως άλλωστε και χαρακτηριστικά όμοια με του Έισι δεν βρήκε ποτέ ο Ολυμπιακός. Στο μεταξύ βέβαια, ξαναπήρε το πρωτάθλημα και έφτασε σε έναν ακόμη τελικό ευρωλίγκα, πιστοποιώντας πως είναι η κορυφαία ομάδα της τετραετίας στην Ευρώπη.

Αντιλαμβάνομαι τους λόγους για αυτή την πρόωρη νοσταλγία, όπως και τα επιχειρήματα. Μία ήττα από τον ΠΑΟ θολώνει το μυαλό και αυξάνει την προσμονή για ακόμη γρηγορότερα αποτελέσματα. Εντούτοις χρειάζεται ψυχραιμία, και αποτίμηση με στέρεα επιχειρήματα. Αν κάποιος ψάξει το θέμα βαθύτερα , τότε ίσως δει πως η ομάδα δεν χρειάζεται τον Σλούκα τόσο, όσο χρειάζεται πλάνο. Ο Σφαιρόπουλος, δεν μπορεί, έχει σίγουρα ένα στο μυαλό του.

Αφήστε με λίγο να εξηγήσω. Οι φωνές που ακούγονται αυτές τις μέρες, συγκεντρώνουν λίγο εως πολύ γύρω τους δύο βασικές συλλογιστικές, ή αν θέλετε κινούνται επάνω σε δύο κύρια σημεία. Πρώτον , το ότι ο Σλούκας ήταν ο παίκτης που μπορούσε να αλλάξει τη ροή των παιχνιδιών εν τη απουσία του Σπανούλη, και δεύτερον, πως τώρα δεν διαφαίνεται να υπάρχει ανάλογος παίκτης.

Μπορεί να είναι κι έτσι, αλλά σίγουρα έτσι δεν είναι με τίποτα. Βλέπετε, ο αληθινός game changer της ομάδας δεν είναι κανείς άλλος από τον Βασίλη Σπανούλη. Αν δεν σας πείθει ο αφορισμός, δεν έχετε παρά να κοιτάξετε τα αποτελέσματα που είχε η ομάδα εν τη απουσία του την περίοδο 13-14, όταν και παρέδωσε το πλεονέκτημα έδρας στα πλει-οφ με μη αναστρέψιμα αποτελέσματα, καθώς και αυτά την περίοδο 14-15, όταν η επιστροφή του μετά το πρώτο παιχνίδι της σειράς με τη Μπαρτσελόνα άλλαξε το ρουν της πορείας του Ολυμπιακού. Η επιστροφή του αρχηγού, σε συνδυασμό με την σταθερότατη απόδοση του Πρίντεζη καθόρισαν, όχι ένα παιχνίδι, αλλά σχεδόν ολόκληρη τη σειρά.

Επιπλέον, μια προσεκτικότερη ματιά στην αναλυτική στατιστική της περυσινής σεζόν αποκαλύπτει πως το +/- του αρχηγού του Ολυμπιακού είναι κατά τι καλύτερο του Σλούκα *(1), παρόλο που ο V-Span περνούσε στο παρκέ περισσότερο χρόνο απέναντι σε κατά τεκμήριο καλύτερους αμυντικούς (π.χ. Σατοράνσκι). Με απλά λόγια , με τον Σπανούλη στο παρκέ, η ομάδα έπαιρνε λίγο μεγαλύτερο πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων σε σχέση με τον Σλούκα. Η διαφορά βέβαια είναι μικρή, και επιβεβαιώνει μια υποψία: πως ο Σλούκας ήταν ικανός να διατηρεί την αποτελεσματικότητα του Ολυμπιακού σε ένα καλό επίπεδο. Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα, αλλά δε σημαίνει πως δεν μπορεί να το κάνει και κάποιος άλλος, π.χ. ο Ντάνιελ Χάκετ.

Ο Χάκετ, για τον οποίο πολλοί υποστηρίζουν πως δεν είναι κατάλληλος για να αλλάζει τη ροή των παιχνιδιών ερχόμενος από τον πάγκο, είναι ένας παίκτης ο οποίος σε μισή σεζόν άλλαξε ολόκληρη την πορεία μιας ομάδας, φτάνοντας την μία ανάσα από μια πρόκριση-έκπληξη στο final four του 2014. Η Μιλάνο είχε τότε την ατυχία να πέσει επάνω στην μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Μακάμπι, αλλά έφτασε στα πλέι-οφ (και μάλιστα με πλεονέκτημα) χάρη στο χαρακτήρα που της μετέδωσε η παρουσία του Χάκετ μεσούσης της σεζόν. Για όσους δεν θυμούνται, ο Μπάνκι είχε βρει τότε το μπελά του με το συνδυασμό Τζέρελς – Λάνγκφορντ, είχε κάνει έναν άθλιο πρώτο γύρο, και αναζητούσε ισορροπία. Ο αποκλεισμός της Σιένα από το τοπ-16 του ήρθε κουτί, καθώς μπόρεσε να αποικτήσει τον καλύτερο παίκτη των οικονομικά προβληματικών Τοσκανέζων (sic).

O Χάκετ άλλαξε όλη την εικόνα. Πήρε την μπαγκέτα του οργανωτή στα χέρια, έβαλε αρχές στο παιχνίδι τη Μιλάνο, ενώ παράλληλα δεν λησμόνησε το επιθετικό του παιχνίδι στο ένας εναντίον ενός ή στο γρηγορο transition. Μία προσεκτική ματιά στα προηγμένα στατιστικά της περιόδου 13-14 δείχνει του λόγου το αληθές. Η ομάδα του είχε offensive rating *(1)110,5 με αυτόν στο παρκέ και 2 μονάδες κάτω με εκείνον εκτός, και defensive rating 105,8 και 108,3 αντίστοιχα. Για να μη σας κουράζω με αριθμούς, αυτό πρακτικά σημαίνει πως ο νέος ξένος του Ολυμπιακού έκανε με την παρουσία του την ομάδα του καλύτερη. Αλήθεια, ποια ήταν τα αντίστοιχα νούμερα του Σλούκα για εκείνη τη σεζόν; Δεν θα σας τα πω αλλά, μιας και τα λινκ υπάρχουν στο τέλος του άρθρου, θα σας αφήσω να τα βρείτε μόνοι σας.

Αντιλαμβάνομαι φυσικά το ολίγον αδόκιμο της σύγκρισης. Χάκετ και Σλούκας δεν ανήκαν στα ίδια σύνολα, ούτε είχαν να εκπληρώσουν τις ίδιες ακριβώς υποχρεώσεις. Επιπλέον, τα νούμερα δεν μπορούν να μας εξηγήσουν τους τρόπους που χρησιμοποιούσαν οι προπονητές τους παίκτες, ούτε να διαγράψουν έναν σαφή συσχετισμό μεταξύ αυτών των τρόπων και της αποτελεσματικότητας ως προς την εκπλήρωση των ζητουμένων. Παρόλα αυτά, αυτό που σαφώς καταδεικνύουν είναι πως στη νέα σύνθεση του Ολυμπιακού υπάρχει παίκτης που να μπορεί να επηρεάσει το παιχνίδι προς μία θετική κατεύθυνση, ακόμα και όταν ο Σπανούλης βρίσκεται εκτός παιχνιδιού. Εκανε άλλωστε το ίδιο όταν έλειπαν από το παρκε εναλλάξ οι Τζέρελς και Λάνγκφορντ.

Αυτό που ο Χάκετ δεν μπορεί να κάνει, και εν πολλοίς αυτό ξενίζει τους φίλους της ομάδας, είναι να επιδράσει επάνω στο παιχνίδι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως ο Σλούκας. Δεν έχει την mid-range εκτέλεση επάνω στην τρίπλα, δεν έχει το ανάλογο σουτ, ίσως όχι και την ίδια καλή πάσα – αν και εκεί δεν υστερεί τόσο. Εχει όμως άλλα στοιχεία, όπως η αλλαγή του ρυθμού μέσω της άμυνας, το drive στο ένας ενατίον ενός, το post-up παιχνίδι, τη γρήγορη μεταφορά της μπάλας με τρίπλα στο transition. Και για να σας θυμίσω, τα τρία τελευταία έλειπαν πέρυσι από τον Ολυμπιακό. Συνεπώς, πώς ισχυριζόμαστε από τόσο νωρίς οτι δεν υπάρχει κάποιος να προσφέρει κάτι διαφορετικό όταν ο αρχηγός λείπει από το παρκέ;

Ο παίκτης υπάρχει, αυτό που δεν υπάρχει ακόμα είναι μία δουλεμένη τακτική η οποία δύναται να αναδείξει τα διαφορετικά του χαρίσματα. Ο Χάκετ θα λάμψει σε άλλου είδους μπασκετ. Για εκείνο πρέπει να δείξουμε την υπομονή που οφείλουμε ως σοβαροί φίλαθλοι να δείχνουμε κάθε χρόνο τέτοια εποχή, και να μην τα ρίχνουμε από τόσο νωρίς στη στελέχωση. Εξάλλου, βλέπετε εσείς πουθενά κανέναν Σλούκα;

Υ.Γ.1. Στη Σιένα ο Χάκετ κράταγε τα γκέμια στον Μπόμπι Μπραουν και ηρεμούσε το παιχνίδι. Αργότερα, όταν ο τρελο-Αμερικάνος έφυγε, πήρε επάνω του όλη την οργάνωση και μεγάλο μέρος της εκτέλεσης με θαυμάσια αποτελέσματα, βγάζοντας μάλιστα πολύ καλά νούμερα στις ασίστ (5,8). Οταν πήγε στη Μιλάνο, έπαιξε ως ο βασικός “κουβαλητής”, με εντολή να σπάει τη μπάλα στους πλάγιους και να την κυκλοφορεί. Εχει λειτουργήσει σε πολλά πόστα ο Χακετ.

Υ.Γ. 2. Ήθελα να μείνει ο Σλούκας στην ομάδα; Ε, προφανώς και ήθελα. Εφυγε όμως, τι να γίνει τώρα δηλαδή;

* (1) http://gigabasket.org/index.php?global=players&league=Euroleague&season=2014&type=apg

* (2) Πόντοι ανά 100 κατοχές, στατιστικά από την έξοχη πλατφόρμα in-the-game.org, η οποία δυστυχώς σταμάτησε να λειτουργεί μετά το πέρας της σεζόν 13-14. http://www.in-the-game.org/stats.php?season=2014&league=EL&player=HACKETT,%20DANIEL&level=player&sub=ono

Ο Γ. Μποτζαρόπουλος γράφει για πολύ περισσότερο μπάσκετ και στο προσωπικό του blog!

About freesniper

Δείτε επίσης

10 παίκτες που «είχε» και… «έχασε» ο Ολυμπιακός

Με αφορμή τη διαφαινόμενη αποχώρηση του Τάιλερ Ντόρσεϊ για τη Φενέρ, παρά την ύστατη προσπάθεια ...