Το ερυθρόλευκο ρόστερ, ο ΠΑΟ και η Ευρώπη

Ο Ολυμπιακός φαίνεται πως ολοκλήρωσε το ρόστερ του, τουλάχιστον στα λεγόμενα βασικά “γρανάζια” με την προσθήκη του Μιλουτίνοφ. Τι γίνεται όμως με τον εγχώριο και ευρωπαϊκό ανταγωνισμό; Γράφει για το blog του στα kokkina.gr ο Βαλάντης Σιδέρης.

Χάκετ, Στρόμπερι, Γιανγκ, Μιλουτίνοφ, Αθηναίου in, Λαφαγιέτ, Ντάρντεν, Πέτγουεϊ, Ντάνστον, Κατσίβελης, Καββαδάς out. Αυτά αποφάσισε ο Γιάννης Σφαιρόπουλος, συγκροτώντας ένα εξαιρετικό ρόστερ με ποιότητα, αθλητικά προσόντα και διάθεση για άμυνα. Ίσως γίνει ακόμα μια προσθήκη, όμως αυτή θα αφορά Έλληνα και στις θέσεις των forwards για περισσότερο συμπληρωματικό ρόλο.

Με εξαίρεση την προσθήκη Μιλουτίνοφ που θα αναλύσουμε πιο κάτω, είναι ίσως η πρώτη φορά που δεν αλλάζει δομικά και ιεραρχικά η στελέχωση της ομάδας, αλλά έρχονται παίκτες που θα έλεγε κανείς ότι είναι τουλάχιστον βελτιωμένες εκδόσεις των απελθόντων. Όχι τόσο αν εξετάσεις εξονυχιστικά στατιστικούς παράγοντες, αλλά σε συνολική εικόνα, εμπειρία και αγωνιστική προσφορά τη σεζόν που τελείωσε.

Ο Ολυμπιακός φαίνεται να “χάνει” σε περιφερειακό σουτ, όμως σίγουρα κερδίζει στη ρακέτα, στο τρανζίσιον, στην έξτρα πάσα, στην ενέργεια και στην ικανότητα για άμυνα. Βέβαια και αυτά είναι υποκειμενικά καθώς κανείς δε μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια ούτε την ταχύτητα προσαρμογής ενός νέου παίκτη σε μια καινούργια ομάδα, ούτε τον βαθμό αυτής. Διαφορετικές οι απαιτήσεις της Καρσίγιακα και της Γαλατά και διαφορετικές ενός συλλόγου που στοχεύει στην κατάκτηση της Ευρωλίγκα. Υπάρχει όμως μια συνέπεια όσον αφορά στο τι μπορεί να κάνει καθείς εξ αυτών σε σχέση με το υπάρχον δυναμικό και αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε.

Την απομάκρυνση Σλούκα την έχω σχολιάσει και τάχθηκα αρχικά υπέρ της παραμονής του, για λόγους πλέον των αγωνιστικών, όμως η ζωή και το μπάσκετ συνεχίζονται και ο Χάκετ ατομικά είναι καλύτερος παίκτης. Το αν προσφέρει περισσότερα εντός και εκτός γηπέδου είναι κάτι το διαφορετικό το οποίο θα φανεί σε βάθος χρόνου. Στο θέμα του Κατσίβελη, η προσθήκη του Αθηναίου ως Έλληνας, έμπειρος και περιφερειακός ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να γίνει από τη στιγμή που ο Δημήτρης ήθελε -και καλώς- να παίζει.

Εκεί όπου υπάρχει μια ένταση την οποία ο υπογράφων ενστερνίζεται, είναι στην απόκτηση του Νίκολα Μιλουτίνοφ με ότι αυτό συνεπάγεται. Ο Σέρβος σέντερ αποτελεί μια εξαιρετική προσθήκη για οποιαδήποτε ευρωπαϊκή ομάδα αφού είναι ένας παίκτης με παρόν και μέλλον, ωστόσο η επιλογή της αγοράς 3ου ξένου για τη θέση “5” σίγουρα αποτελεί ρίσκο, δεδομένου ότι η πλέον λογική (υποκειμενική) κίνηση θα ήταν η απόκτηση ενός power forward πίσω από τον Πρίντεζη.

Ο Δημήτρης Αγραβάνης έχει προοπτική εφόσον δουλέψει και βελτιώσει τις εμφανείς του αδυναμίες όμως ποιος βάζει το χέρι του στη φωτιά πως θα ανταποκριθεί σε διάρκεια μιας ολόκληρης χρονιάς με βασικό ρόλο. Παράλληλα, ο τρίτος τη τάξει Τσαϊρέλης, δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ σε τόσο υψηλό επίπεδο έχοντας ως τελευταία “ένσημα” μια τραγική χρονιά στη μικρομεσαία Γκαν Κανάρια. Βάλτε στην εξίσωση πως ο “Πριντ” θα έχει ακόμα έναν χρόνο στην πλάτη του και θα προέρχεται από Ευρωμπάσκετ με ότι αυτό συνεπάγεται.

Όλα θα κριθούν στο παρκέ βεβαίως αλλά για να μην χαρακτηριστώ ως μετά Χριστών Προφήτης, εκφράζω τον προβληματισμό μου χωρίς αυτό ούτε να μειώνει την ποιότητα των υπαρχόντων, ούτε την κριτική ικανότητα του Γιάννη Σφαιρόπουλου τον οποίο εκτιμώ και θαυμάζω.

Αυτά για τον Ολυμπιακό σ’ ένα γενικό πλαίσιο. Τι γίνεται όμως με τον ανταγωνισμό; Εντός συνόρων υπάρχει ο ΠΑΟ και εκτός οι Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, ΤΣΣΚΑ, Μακάμπι και οι δύο τουρκικές.

Παναθηναϊκός

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν, ο αιώνιος αντίπαλος, ξεκινά μ΄ένα μεγάλο ερωτηματικό. Σάσα Τζόρτζεβιτς. Τεράστιος παίκτης αν και ήμουν περισσότερο φαν του Ντανίλοβιτς, όμως προπονητικά ακόμα το απόλυτο τίποτα. Ένα τρελό τουρνουά με τη Σερβία στο οποίο όμως δεν είδαμε κάτι καινοτόμο και εξαιρετικό εκτός από μια σωστή διαχείριση των προσωπικοτήτων και σπουδαίων παικτών των “Πλάβι”. Μπορεί να βγει αλλά σίγουρα είναι μια επιλογή με τεράστιο ρίσκο. Στα μεταγραφικά, ο πολύ καλός αλλά over rated Καλάθης, ο Πάβλοβιτς και δύο δεινόσαυροι στη ρακέτα, Ραντούλιτσα και Κούζμιτς. Σίγουρα καλύτερος από πέρυσι όμως με τραυματία Παπά και χωρίς τον Σλότερ που στα φεγγάρια του έκανε τη διαφορά, δεν υπάρχει “στα χαρτιά” κάτι που πρέπει να φοβηθείς και μάλιστα με Διαμαντίδη στα 35 και Φώτση στα 34. Σίγουρα απαιτείται σεβασμός αλλά στα δικά μου μάτια, η διαφορά των ρόστερ είναι χαοτική.

ΤΣΣΚΑ

Παρέμεινε τελικά ο Ιτούδης παρά τις όποιες σειρήνες μετά και τη νέα αποτυχία στη Μαδρίτη. Προς το παρόν αποδυναμωμένη φαίνεται η “αρκούδα”. Εκτός Γουίμς, Καούν, Κιριλένκο, Μαρκοισβίλι, Ζοζούλιν, εντός Φρίλαντ, Χίγκινς, Κουρμπάνοφ και Κουλάγκιν. Σίγουρα θα κάνει άλλη μία με δύο προσθήκες αν και ο προπονητής προσπαθεί να κουμπώσει περισσότερο τις μεταγραφές στο υπόλοιπο σύνολο και όχι να κάνει πάλι τους Ρώσους ομάδα αστέρων.

Φενέρ

Μια που είπαμε ομάδα αστέρων, ας δούμε την Φενέρ του Ομπράντοβιτς. Καλές προσθήκες για τον Ζέλικο αλλά και πάλι αναζητείται η έννοια “ομάδα”. Πως θα χωρέσουν τόσοι παίκτες και ποιοι θα είναι οι ρόλοι τους. Χώρια ότι θα έχουμε σταντ μπάι το χρονόμετρο για τα 25 λεπτά του Σλούκα. Σλούκας λοιπόν, Ούντοχ, Ντατόμ, Άντιτς, Μπόμπι Ντίξον και Χερσέκ οι προσθήκες. Ζήση, Γκούντελοκ, Μπιέλιτσα, Πρέλτζιτς, Σαβάς, Ερντέν και Ζόριτς οι αποδεσμεύσεις, ενώ λέγεται ότι βρίσκεται κοντά και ο Ντόρσεϊ. Πιο ευέλικτο σχήμα για τους Τούρκους με προσπάθεια για μεγαλύτερο τρανζίσιον.

Ρεάλ

Τόμπκινς και ο ταλαντούχος Ερνανγκόμεζ για τους Μαδριλένους, εκτός οι ΚΣ Ρίβερς, Μπουρούσης και Μεχρί. Φυσικά στον πάγκο ο εδραιωμένος μετά την περυσινή κατάκτηση της Ευρωλίγκας  Λάσο, στοχεύει στην διατήρηση ενός πολύ καλού συνόλου με μικρές προσθαφαιρέσεις. Το σημαντικότερο για τη βασίλισσα είναι η διατήρηση των Γιουλ και Ροντρίγκεζ όταν πριν λίγες εβδομάδες τα σενάρια του έστελναν εκτός Ισπανίας, ιδιαίτερα τον πρώτο.

Μπαρτσελόνα

Αρκετές αλλαγές για τους “Μπλαουγκράνα” που όμως συνεχίζουν με τον Πασκουάλ στο τιμόνι τους. Στη Βαρκελώνη ήρθαν οι Αρόγιο, Ρίμπας, Σάμουελς, Λαβάλ, Ντιανιέ και Περπέρογλου ενώ έφυγαν οι Χεζόνια, Πλάις, Χουέρτας, Νάχμπαρ, Λάμπε, Τζάκσον και Τόμας. Προσπάθεια λοιπόν για πιο ευέλικτο σχήμα με undersized ψηλούς ποντάροντας παράλληλα στην εμπειρία των Αρόγιο και Περπέρογλου. Με τις μέχρι τώρα κινήσεις σίγουρα περιμένουμε μια διαφορετική Μπαρτσελόνα αλλά χωρίς να είναι δεδομένο πως θα είναι και καλύτερη.

Εφές

Ηχηρές προσθαφαιρέσεις του “δικού” μας Ντούσαν Ίβκοβιτς που άλλη μια φορά “ψώνισε” από τον Πειραιά. Ντάνστον, Ντέρικ Μπράουν, Ντίμπλερ, Τάιους και Γκρέηντζερ αποτελούν παίκτες πρώτης γραμμής με ποιότητα και αξία. Εκτός οι Ντρέιπερ, Περπέρογλου, Λάσμε, Μπιέλιτσα, Τζάνινγκ και Ακιόλ. Πολλά χρήματα, δυνατό ρόστερ που όμως θα πρέπει να γίνει γρήγορα ομάδα αν θέλει να φτάσει τουλάχιστον στο Φάιναλ 4 που είναι ο βασικός της ευρωπαϊκός στόχος.

Μακάμπι

Η ομάδα του λαού έκανε κάποιες ηχηρές κινήσεις ποντάροντας για άλλη μια χρονιά στο επιθετικό ταλέντο και την ποιότητα. Ρότσεστι και Φάρμαμ αποτελούν πολυβόλα πρώτης γραμμής. Στο Τελ Αβίβ ήρθαν επίσης και οι Εμπάκουε, Φαβεράνι και Γιαβζούρι. Παρελθόν αποτελούν οι Σχορτσιανίτης, Πάργκο, Χέινς, Λίνχαρτ, Ράντλ, Τάιους, Φόρτε και Αλεξάντερ. Προς το παρόν φαίνεται αποδυναμωμένη όμως δεν έχει τελειώσει τις κινήσεις της. Στο πάγκο παραμένει ο Γκάι Γκούντες.