Αυτός που περιμένω, αυτός, αυτός!

Ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε μια περίεργη, σχεδόν μεταβατική μεταγραφική φάση. Δεν μιλάμε για κρίση, ούτε για αμφισβήτηση, αλλά για μια ομάδα που ξέρει πολύ καλά τι χρειάζεται και δυσκολεύεται να το βρει. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας το είπε καθαρά: η ομάδα ψάχνει στην αγορά, όμως τέτοια εποχή δεν κυκλοφορούν εύκολα παίκτες που να σε ανεβάζουν επίπεδο. Και ο Ολυμπιακός δεν ψάχνει έναν ακόμη περιφερειακό για να γεμίσει το ρόστερ∙ ψάχνει έναν παίκτη-εργαλείο, έναν playmaker με συγκεκριμένες ιδιότητες.

Το ζητούμενο δεν είναι ο ηγέτης. Οι Βεζένκοφ, Φουρνιέ και τώρα ο Ντόρσεϊ είναι εκεί όταν η μπάλα γίνεται καυτή σαν πετροκέρασο στον ήλιο του Ιουλίου. Ο Ολυμπιακός χρειάζεται κάτι πιο «πεζό» αλλά εξίσου κρίσιμο: έναν δημιουργό που να μπορεί να κουμαντάρει το παιχνίδι, να έχει αξιόπιστο σουτ, να παίζει σωστά το pick-and-roll και να μην καταρρέει αμυντικά. Ο Γουόκαπ και ο Ντιλικίνα κάνουν τη βρώμικη δουλειά, είναι σοβαροί, είναι τίμιοι, όμως δεν αρκούν για να καλύψουν το εύρος αναγκών που έχει μια ομάδα που στοχεύει ξανά στο Final Four.

Το πρόβλημα είναι η αγορά. Ποιον να πάρεις; Ο Γουότσον δεν πείθει, ο Ντε Κολό μπορεί να προσφέρει αλλά στα 38 του δείχνει περισσότερο κλασικό «δύο» παρά παίκτη οργάνωσης. Ο Φλιν δεν είναι διαθέσιμος, ο Τρέμπλ δεν πρόκειται να μείνει ελεύθερος, ο Νταλανο Μπάντον δεν ψήνει τον Μπαρτζώκα. Κι εκεί που το όνομα-έκπληξη από το ΝΒΑ πάντα καραδοκεί, συνήθως έρχεται με την ίδια συχνότητα που εμφανίζεται κομήτης. Δηλαδή σπάνια και όχι πάντα με τον τρόπο που θέλεις.

Το σημαντικό όμως δεν είναι μόνο το ποιος θα έρθει. Είναι το τι πίεση κουβαλάει πλέον αυτός ο οργανισμός. Η Ευρωλίγκα είναι στόχος, φυσικά είναι, αλλά το να γίνεται εμμονή μόνο κακό κάνει. Οι πρόσφατες δηλώσεις των Βεζένκοφ και Μπαρτζώκα έδειξαν έναν εκνευρισμό που δεν βοηθά. Η ομάδα μοιάζει να ασχολείται υπερβολικά με την έξωθεν κριτική — λες και τα σχόλια στα social πρέπει να διαμορφώνουν την ψυχολογία των αποδυτηρίων.

Η αλήθεια είναι απλή: ο Ολυμπιακός έχει χιλιάδες φιλάθλους, άρα χιλιάδες γνώμες. Άλλες ψύχραιμες, άλλες υπερβολικές, άλλες άκυρες. Δεν γίνεται να επηρεάζεσαι από όλα αυτά. Η δουλειά είναι στο παρκέ, όχι στο timeline. Ο οργανισμός πρέπει να μείνει σταθερός, να κάνει αυτό που ξέρει και να βρει την έξτρα πινελιά που λείπει από το ρόστερ.

Στο τέλος της ημέρας, η συζήτηση για τον «επόμενο γκαρντ» δεν είναι απλώς μεταγραφικό κουτσομπολιό. Είναι ο καθρέφτης του πού βρίσκεται ο Ολυμπιακός σήμερα: μια ομάδα έτοιμη να πρωταγωνιστήσει, που χρειάζεται όμως ένα κομμάτι ακόμα για να κουμπώσει το παζλ. Η συνέχεια δεν θα κριθεί από τα σχόλια και τις εντυπώσεις, αλλά από το αν ο σύλλογος θα κάνει την κίνηση που πρέπει και θα κρατήσει το μυαλό του μακριά από τον θόρυβο. Η χρονιά είναι μακριά και το μπάσκετ έχει την κακή συνήθεια να δικαιώνει όσους κοιτούν την ουσία και όχι την άποψη της ημέρας.

ΥΓ.:Αυτός που περιμένω
Δεν θα ‘ναι ο ιππότης
Θα ‘ναι απλός στρατιώτης στα χαρακώματα