Να είναι διδακτική ήττα

Ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να φύγει με το διπλό από τη Μαδρίτη, γνωρίζοντας την ήττα με 89-77 από τη Ρεάλ για τη 2η αγωνιστική της Ευρωλίγκας. Μια ήττα που, αν και θεωρητικά εντάσσεται στην κατηγορία των «αναμενόμενων» απέναντι σε μια από τις πιο βαριές φανέλες της διοργάνωσης, αφήνει μια αίσθηση ανεκπλήρωτου. Οι «ερυθρόλευκοι» έδειξαν ότι είχαν τις δυνατότητες να διεκδικήσουν κάτι περισσότερο, όμως το τελευταίο δεκάλεπτο ανέδειξε με εμφατικό τρόπο τα προβλήματα που κουβαλά αυτή τη στιγμή η ομάδα.

Είναι σαφές ότι ο Ολυμπιακός του 2025 βρίσκεται σε φάση «αναδόμησης». Η ελλιπής προετοιμασία, η αποχώρηση καθοριστικών παικτών των προηγούμενων ετών, οι νέες προσθήκες και η ανάγκη να χτιστεί ξανά μια αγωνιστική ταυτότητα έχουν ως αποτέλεσμα να υπάρχει αστάθεια στην απόδοση. Αυτό δεν είναι κάτι αφύσικο – καμία ομάδα δεν φτάνει στο μέγιστο της απόδοσής της από τον Οκτώβριο. Χρειάζεται χρόνος, προσαρμογή και κυρίως υπομονή.

Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ υπήρξε ο κινητήριος μοχλός της ομάδας στο μεγαλύτερο διάστημα. Με μεγάλα σουτ, προσωπικές ενέργειες και αποφασιστικότητα έδινε το προβάδισμα στον Ολυμπιακό. Ωστόσο, η εικόνα του παιχνιδιού δείχνει και κάτι πιο βαθύ: η παραγωγικότητα της ομάδας στηρίχθηκε υπερβολικά στο ατομικό ταλέντο και όχι στη συνολική λειτουργία. Αυτό δεν είναι ευθύνη μόνο του παίκτη, αλλά και φυσική συνέπεια μιας ομάδας που ακόμη δεν έχει βρει τις αυτοματοποιήσεις και τη χημεία της.
Όταν ο Ντόρσεϊ σκόραρε, όλα έμοιαζαν εύκολα. Όταν άρχισε να αστοχεί, το σύνολο βραχυκύκλωσε. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ο ίδιος, αλλά η εξάρτηση από τις εμπνεύσεις του, κάτι που ίσως ξενίζει από τις αρχές που πρεσβεύει ο προπονητής.

Η Ρεάλ είναι μια ομάδα που δεν συγχωρεί. Στην τελευταία περίοδο ο Ολυμπιακός έχασε τη συγκέντρωσή του, η ψυχολογία του κλονίστηκε και μαζί χάθηκε και το παιχνίδι. Οι Μαδριλένοι, πεισμωμένοι μετά την ήττα της πρεμιέρας, έβγαλαν τον εγωισμό τους, πίεσαν και πήραν το ματς με τρόπο πειστικό.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η έκταση της διαφοράς (12 πόντοι) μπορεί να παίξει ρόλο σε μελλοντικές ισοβαθμίες. Ωστόσο, αυτό δεν αναιρεί την ουσία: ο Ολυμπιακός στάθηκε ανταγωνιστικός για μεγάλο διάστημα και ήταν καλύτερος τουλάχιστον στο 1ο ημίχρονο, απέναντι σε έναν πανίσχυρο αντίπαλο.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας προσπαθεί να βρει τρόπους να χωρέσει στο παρκέ δύο σπουδαίους σκόρερ: τον Ντόρσεϊ και τον Φουρνιέ. Η συνύπαρξή τους υπόσχεται πλούσιο επιθετικό ταλέντο, αλλά φέρνει ζητήματα στην άμυνα. Δεν είναι εύκολο να βρεθεί ισορροπία, ωστόσο είναι σίγουρο ότι με τον χρόνο και την προσαρμογή, η ομάδα θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί καλύτερα τα προσόντα και των δύο.

Στη θέση «4» ο Ολυμπιακός διαθέτει ίσως το μεγαλύτερο θεωρητικό του πλεονέκτημα, ωστόσο χθες αυτό δεν αποτυπώθηκε στο παρκέ.

• Ο Σάσα Βεζένκοφ, από τον οποίο ο Ολυμπιακός περιμένει ηγετικές εμφανίσεις, έμεινε σε ρηχά νερά.
• Ο Άλεκ Πίτερς χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα και ουσιαστικά δεν μπήκε ποτέ στο ρυθμό του παιχνιδιού. Έτσι, η ομάδα πήρε ελάχιστα από μια θέση που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο υπεροχής.

Αντίστοιχα, στη ρακέτα οι Ντόντα Χολ και Κώστας Αντετοκούνμπο δεν μπόρεσαν να δώσουν λύσεις, ούτε επιθετικά ούτε αμυντικά. Η μάχη των ριμπάουντ χάθηκε και η Ρεάλ βρήκε τρόπο να τρέξει και να επιβάλει τον ρυθμό της. Ακόμα και ο πληθωρικός Μιλουτίνοφ, είχε αστάθεια στην απόδοσή του χωρίς βέβαια να είναι σωστό να ειπωθεί πως ήταν αρνητικός.

Ο ερχομός των Φρανκ Ντιλικίνα και η επάνοδος του Έβανς ίσως αποδειχθεί καταλυτικής. Ο Σέιμπεν Λι είναι παίκτης με ενέργεια και εκρηκτικότητα, αλλά δεν είναι ο οργανωτής που χρειάζεται ο Ολυμπιακός. Η προσθήκη δύο γκαρντ με μεγαλύτερη ικανότητα στη δημιουργία μπορεί να ισορροπήσει την εικόνα, να μειώσει την εξάρτηση από ατομικές ενέργειες και να δώσει «καθαρότερο» μπάσκετ.

Η ήττα από τη Ρεάλ δεν είναι λόγος ανησυχίας. Είναι μέσα στο πρόγραμμα και απέναντι σε έναν αντίπαλο που δύσκολα χάνει στην έδρα του. Το ζητούμενο είναι το πώς θα αξιοποιήσει ο Ολυμπιακός αυτό το παιχνίδι ως μάθημα. Η διαχείριση του τελευταίου δεκαλέπτου, η ανάγκη για σταθερότητα και η εξισορρόπηση ρόλων είναι στοιχεία που πρέπει να δουλευτούν.

Ο Ολυμπιακός έχασε μια μάχη, όχι τον πόλεμο. Το ταξίδι της Ευρωλίγκας είναι μαραθώνιος, όχι σπριντ. Οι «ερυθρόλευκοι» έχουν ταλέντο, διαθέτουν προπονητή με πλάνο και με την πάροδο του χρόνου θα βρουν τον βηματισμό τους. Η Μαδρίτη έδειξε τι λείπει, αλλά ταυτόχρονα απέδειξε ότι ο Ολυμπιακός, ακόμα και στη σημερινή του κατάσταση, μπορεί να σταθεί απέναντι στους κορυφαίους.
Η σεζόν μόλις ξεκίνησε και οι προοπτικές παραμένουν ανοιχτές. Το χθεσινό βράδυ δεν πρέπει να μείνει ως απογοήτευση, αλλά ως οδηγός για το τι χρειάζεται για να χτιστεί ξανά μια ομάδα που θα διεκδικεί μέχρι τέλους.