Ας ασχοληθούμε επιτέλους με μπάσκετ

Έληξε, λοιπόν, το σίριαλ των τελευταίων ημερών – ή μάλλον η κωμωδία αριστοκρατικών διαστάσεων που ξεκίνησε με το παραλήρημα του ιδιοκτήτη του Παναθηναϊκού και ολοκληρώθηκε στις συναντήσεις-παρωδία υπό τον Γιάννη Βρούτση με τη συμμετοχή των δύο μεγαλομετόχων. Καμία διάθεση για άλλη ανακύκλωση – η ιστορία αυτή κουράζει και δεν προσφέρει τίποτα πια. Ο καθένας την ερμήνευσε όπως βόλεψε το στρατόπεδό του. Οι ψύχραιμες φωνές –όσες ακούστηκαν– παρασύρθηκαν και πνίγηκαν στη χοάνη του οπαδισμού και της θορυβώδους παραπληροφόρησης.

Η ουσία είναι μία: οι τελικοί ξεκινούν ξανά. Το ΟΑΚΑ φιλοξενεί το Game 3, με τη σειρά στο 1-1 και την αγωνία στο κόκκινο. Επιτέλους, μπάσκετ. Επιτέλους, παρκέ. Επιτέλους, αυτά που αγαπάμε.

Αγωνιστικά, ο Ολυμπιακός δείχνει να πηγαίνει σταθερά με το ίδιο rotation. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δύσκολα θα αλλάξει δωδεκάδα, διατηρώντας τον ΜακΚίσικ αντί του Βιλντόζα. Με τον Αμερικανό να δίνει αθλητικότητα, ένταση και ενέργεια, η επιλογή έχει λογική – ειδικά αν χρειαστούν αλχημείες στη θέση “1”, λόγω περιορισμένων λύσεων.

Το ζητούμενο για τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ είναι να επαναλάβει τα στοιχεία που του έδωσαν τη νίκη στο ΣΕΦ, αλλά και να βελτιώσει όσα του κόστισαν. Ο έλεγχος των ψηλών –μέσω φθοράς αλλά και δημιουργίας από μέσα– αποτελεί βασικό στόχο. Η πίεση σε Γκάμπριελ, Μήτογλου και Γιουρτσεβέν είναι απαραίτητη για να αποκτήσει η ομάδα του Πειραιά πλεονέκτημα στη ρακέτα.

Παράλληλα, οι προσωπικές φάσεις από Φουρνιέ και Ντόρσεϊ μπορούν να ανοίξουν το γήπεδο, ενώ η επιθετική συνέπεια του Βεζένκοφ απέναντι στον Χουάντσο θα είναι καθοριστική για να κρατήσει ο Ολυμπιακός υψηλά το σκορ. Η άμυνα απέναντι στα γκαρντ του Παναθηναϊκού –Ναν, Γκραντ και Σλούκα– αποτελεί ίσως το σημαντικότερο “κλειδί”, με τον Ολυμπιακό να εμφανίζεται αριθμητικά αποδυναμωμένος στην περιφέρεια.

Γουόκαπ και Σέιμπεν Λι είναι οι μόνοι καθαροί playmakers (όχι και πολύ …καθαρός ο Λι) που απομένουν και η διαχείριση φάουλ είναι πλέον κρίσιμη. Δεν θα είναι έκπληξη να δούμε πάλι τον ΜακΚίσικ ή τον Ντόρσεϊ να αναλαμβάνουν οργανωτικό ρόλο κατά διαστήματα. Η λογική λέει πως οι «ερυθρόλευκοι» θα συνεχίσουν την flat άμυνα τους στο pick n’ roll – κρατώντας τον ψηλό χαμηλά. Όμως απέναντι σε σουτέρ και δημιουργούς όπως ο Ναν και ο Σλούκας, αυτό δημιουργεί κινδύνους. Στο ΣΕΦ, η επιλογή αυτή τους κόστισε με καρφώματα των “πράσινων” ψηλών στην πλάτη της άμυνας.

Η ευθύνη πέφτει στους Φαλ και Μιλουτίνοφ να διαβάσουν σωστά, να «σκεπάσουν» τον ορίζοντα πάσας και να κόψουν τον άξονα δημιουργίας. Παράλληλα, η αναχαίτιση του Οσμάν –που στο ΟΑΚΑ παρουσιάζεται μεταμορφωμένος– αποτελεί ένα ακόμα δύσκολο σταυρόλεξο για τον Παπανικολάου, ο οποίος αναμένεται να αναλάβει μεγάλο φορτίο χρόνου και άμυνας.

Το ψυχολογικό κομμάτι είναι άγνωστος Χ. Η ένταση, τα γεγονότα εκτός παρκέ, η δημόσια έκθεση και η αναβολή του αγώνα επηρεάζουν. Κανείς δεν είναι απρόσβλητος. Οι Έλληνες παίκτες –οι περισσότεροι– διαβάζουν, βλέπουν, καταλαβαίνουν. Το ζητούμενο είναι αν μπορούν να απομονώσουν τον θόρυβο και να μείνουν συγκεντρωμένοι σε αυτό που πραγματικά έχει σημασία: το παιχνίδι.

Και εκεί θέλουμε όλοι να μείνουμε. Στο μπάσκετ. Στις αλλαγές, στα time-out, στα drives, στα σουτ. Όχι σε ανακοινώσεις, δηλώσεις, ντοσιέ και δικαστικά έγγραφα.

Ας αφήσουμε τις ίντριγκες, τις μεθοδεύσεις, τα non-papers και τους «σκοτεινούς κύκλους» στην άκρη. Οι δύο μεγαλύτερες ομάδες της χώρας έχουν την ευκαιρία να μας προσφέρουν τελικούς υψηλού επιπέδου. Να τιμήσουν τα εκατομμύρια ανθρώπων που τους παρακολουθούν. Να δικαιώσουν τους κόπους μιας ολόκληρης σεζόν.