Κομπάρσοι σ’ ένα θέατρο παραλόγου…

Στην Ελλάδα του 2025, η πραγματικότητα παραμορφώνεται συστηματικά από ένα επικοινωνιακό πλέγμα πολιτικής υποκρισίας, τηλεοπτικής παραπληροφόρησης και ψηφιακής χειραγώγησης. Τα social media, αντί να λειτουργούν ως εργαλείο διαφάνειας και ελέγχου της εξουσίας, έχουν μετατραπεί σε πεδίο αποπροσανατολισμού και διαστρέβλωσης, όπου το άσπρο παρουσιάζεται ως μαύρο και το αυτονόητο ως αιρετικό. Τα ουσιώδη αποσιωπώνται ή εξευτελίζονται, ενώ η δημόσια συζήτηση διολισθαίνει συστηματικά σε μια ρηχή και επιλεκτική ενασχόληση με όσα εξυπηρετούν την εκάστοτε ατζέντα. Μέσα σε αυτό το θολό τοπίο, οι θεσμοί αντί να προστατεύουν την κοινωνία από τον εκτροχιασμό, συχνά εξυπηρετούν μικροπολιτικές σκοπιμότητες ή προσφέρουν άλλοθι σε προκλητικές συμπεριφορές. Έτσι, οι πολίτες γίνονται μάρτυρες μιας αντιστροφής της κοινής λογικής, όπου ο θύτης προβάλλεται ως θύμα και οι υπεύθυνοι απαιτούν κατανόηση αντί για συνέπειες.

Στις μέρες μας, η λογική, η ηθική και η στοιχειώδης αξιοπρέπεια δοκιμάζονται καθημερινά, ειδικά όταν το κράτος αντί να προστατεύει το δίκαιο, στήνει επικοινωνιακά σόου και καλεί σε «συμφιλίωση» τους θύτες και τα θύματα στο ίδιο τραπέζι. Σε αυτό το κλίμα, η απόφαση των αδερφών Αγγελόπουλων να μην παρευρεθούν στη κοινή συνάντηση που συγκάλεσε ο αναπληρωτής υπουργός Αθλητισμού Γιάννης Βρούτσης, ήταν όχι μόνο ορθή, αλλά και απολύτως επιβεβλημένη.

Διότι πώς να πας σε μια τέτοια συνάντηση, όταν το άλλο πρόσωπο του τραπεζιού – έναν άνθρωπο που εδώ και χρόνια σύμφωνα με τις δημοσιευμένες ποινές από θεσμικά όργανα, κατά το παρελθόν έχουν αποδοθεί ενέργειες που χαρακτηρίστηκαν ακραία προσβλητικές – δεν δείχνει ούτε διάθεση αυτοσυγκράτησης ούτε ίχνος μεταμέλειας; Πώς να καθίσεις μαζί του, λίγα μόλις 24ωρα αφότου σύμφωνα με δημοσιεύματα, του αποδίδονται δημόσια συμπεριφορές όπως πως απευθύνθηκε με χυδαιότητα και σεξουαλικό υπονοούμενο κατά ανηλίκου παιδιού, προβαίνοντας σε δημόσιες απειλές που προσβάλουν κάθε ανθρώπινη ευαισθησία και κάθε έννοια πολιτισμένου διαλόγου;

Πώς να νομιμοποιήσεις με την παρουσία σου μια διαδικασία χωρίς ουσία, όπως άλλωστε ξεκαθάρισε και ο ίδιος ο υπουργός, δηλώνοντας ότι «δεν θα λυθούν οι διαφορές» και πως οι τελικές αποφάσεις θα ληφθούν «όπως πρέπει και εκεί που πρέπει». Προς τι λοιπόν η συνάντηση; Για να βγάλει ο κ. Βρούτσης μια φωτογραφία και να την αξιοποιήσει πολιτικά; Για να δείξει ότι «η κυβέρνηση παρενέβη», έστω κι αν το πρόβλημα όχι μόνο δεν λύνεται, αλλά επαναλαμβάνεται διαρκώς, με τον ίδιο άνθρωπο στο επίκεντρο;

Ας είμαστε ειλικρινείς. Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία δεν είχε καμία πρόθεση εξυγίανσης, ούτε στόχευε στην αποκατάσταση της ισορροπίας. Αντιθέτως, λειτουργεί ως ένα ξέπλυμα προσώπων και καταστάσεων, καθώς καλείται κάποιος, την ώρα που ήταν, σύμφωνα με τα λεγόμενα της ΚΑΕ Ολυμπιακός, υπό το καθεστώς του αυτοφώρου, να συμμετάσχει σε συζήτηση για την «πάταξη της βίας». Ο ορισμός της παρωδίας. Σε ποια άλλη ευνομούμενη χώρα καλείται επίσημα σε θεσμική συνάντηση εκείνος που προκαλεί το χάος και την αποσταθεροποίηση; Μόνο στην Ελλάδα.

Δεν έγινε το παραμικρό επεισόδιο στο ΣΕΦ ή στο ΟΑΚΑ από οπαδούς. Όλα όσα έχουν προκύψει – και μας στέρησαν τη χαρά των τελικών – είναι αποκλειστική ευθύνη ενός προσώπου με τεράστιο δημοσιευμένο παρελθόν σε παρεκτροπές. Κι όμως, για μία ακόμη φορά, ο νόμος δεν εφαρμόστηκε. Ουδείς περίμενε να συλληφθεί κανείς. Άλλωστε, οι ισχυροί στη χώρα μας παρακάμπτουν με χαρακτηριστική ευκολία κάθε κανόνα και κάθε ηθικό όριο.

Η απόπειρα της κυβέρνησης να πιέσει και να απειλήσει τις δύο πλευρές με αναστολή του πρωταθλήματος αν δεν προσέλθουν, θυμίζει αυταρχικά καθεστώτα και όχι δημοκρατικά κράτη δικαίου. Δεν μπορεί να διαλύεται ένα ολόκληρο πρωτάθλημα για χάρη του ενός. Δεν γίνεται να υποτιμάται η νοημοσύνη του φίλαθλου κόσμου, ο οποίος βλέπει τι πραγματικά συμβαίνει.

Οι Αγγελόπουλοι δεν έχουν καμία απολύτως υποχρέωση να συμμετάσχουν σε ένα “ψευτοθεατρικό σκηνικό” που δεν στοχεύει στη λύση, αλλά στη δημιουργία ψευδαίσθησης κανονικότητας. Αντιθέτως, έχουν κάθε δικαίωμα να αρνηθούν να συνδιαλλαγούν με πρόσωπα που υποκινούν βία και σπέρνουν τοξικότητα εντός κι εκτός παρκέ.

Η άρνησή τους δεν είναι αδιαλλαξία. Είναι στάση αρχής. Είναι ένα ξεκάθαρο μήνυμα πως ο σεβασμός, η δικαιοσύνη και η ηθική δεν μπαίνουν στο ζύγι για κανένα επικοινωνιακό όφελος. Και η επιμονή τους να αποδοθούν ευθύνες και να υπάρξουν συνέπειες, δεν είναι εμπάθεια· είναι το αυτονόητο. Ορισμένες φορές κάποια άτομα δεν μπορούν και δεν πρέπει να συνεχίσουν να βρίσκονται στο προσκήνιο του ελληνικού αθλητισμού. Είναι πηγή μόνιμης αποσταθεροποίησης.

Και επιτέλους, ας σταματήσει το αστείο με το «ποιος φταίει περισσότερο». Δεν είναι όλα ίσα κι όμοια. Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι η προπαγάνδα θα μετατρέψει το θύμα σε θύτη και το αντίστροφο. Δεν γίνεται να λέμε ότι “όλοι έχουν ευθύνη”, όταν ένας μόνο είναι ο μόνιμος πυροκροτητής του χάους.

Αν κάτι είναι «τσίρκο» στις μέρες μας, δεν είναι το ΣΕΦ, αλλά η απίστευτη κατάσταση που ζούμε, με έναν παράγοντα να λειτουργεί σε ένα περιβάλλον όπου δεν φαίνεται να εφαρμόζονται οι θεσμικοί περιορισμοί με την αυστηρότητα που απαιτείται. Η μεγαλύτερη ζημιά δεν είναι ότι χαλάει ένα ντέρμπι ή μία σειρά τελικών· η μεγαλύτερη ζημιά είναι ότι μαθαίνουμε να ανεχόμαστε το απαράδεκτο ως «κανονικό».

Γι’ αυτό και η στάση των αδερφών Αγγελόπουλων είναι παράδειγμα προς μίμηση. Ελπίζουμε να μην υποκύψουν στις πιέσεις και να συνεχίσουν να δίνουν μάχη για την εξυγίανση του αθλήματος. Αν η Πολιτεία δεν τολμά να βάλει φρένο στην ανομία, ας το κάνουν όσοι έχουν φωνή, θέση και πυγμή.

Γιατί τελικά, το μπάσκετ και ο ελληνικός αθλητισμός δεν μπορεί να είναι όμηρος κανενός.