Αν είναι να πέσει, ας πέσει όρθιος

Η ήττα από τον Παναθηναϊκό στον πρώτο ημιτελικό της Basket League ήταν κάτι παραπάνω από ένα αρνητικό αποτέλεσμα. Ήταν η συνέχεια μιας δύσκολης, επίπονης και απογοητευτικής σεζόν, που για πολλούς έχει ήδη πάρει την κατιούσα. Η εικόνα της ομάδας στο ΟΑΚΑ ήταν κατώτερη των περιστάσεων – χωρίς πάθος, χωρίς συγκέντρωση, χωρίς σημάδια «ζωής» που θα πρόδιδαν την αναγκαία υπερηφάνεια μετά το σοκ της Κάουνας. Για άλλη μια φορά, όσοι ελπίζαμε ότι ο Ολυμπιακός θα εμφανιστεί έτοιμος να παλέψει, με εγωισμό και ένταση, μείναμε με την πικρή γεύση του ανεκπλήρωτου.

Και τώρα τι;

Η απογοήτευση έχει δώσει τη θέση της στον θυμό. Και ο θυμός, δυστυχώς, στο ξέσπασμα. Ο ένας δείχνει τον άλλον. Παίκτες, προπονητές, διοίκηση, στελέχη, όλοι στο στόχαστρο. Η κοινωνία του Ολυμπιακού, ο κόσμος του, έχει ξεσπάσει – και σε ένα βαθμό, δικαιολογημένα. Δεν είμαστε μαθημένοι σε τέτοια εικόνα. Δεν είμαστε συνηθισμένοι να βλέπουμε την ομάδα μας να μοιάζει άδεια, δίχως φλόγα. Ειδικά όταν πριν λίγους μήνες η ίδια αυτή ομάδα μας έκανε υπερήφανους σε κάθε γωνιά της Ευρώπης.

Όμως σε τέτοιες στιγμές είναι που μετριέται το μέγεθος ενός οργανισμού. Όχι στις κατακτήσεις, στις σελίδες δόξας και στις αποθέωσεις. Αλλά όταν όλα πάνε στραβά, όταν η ομάδα μοιάζει να αποσυντίθεται και η κάθε ήττα να είναι βαρύτερη από την προηγούμενη. Εκεί μετριέται και ο κόσμος. Εμείς.

Η ομάδα, ναι, χρειάζεται restart. Χρειάζεται ανανέωση, ξεκαθάρισμα, μεταγραφές, αλλαγές. Πιθανόν και δομικές. Όμως όχι τώρα. Όχι στη μάχη. Όχι όσο το πρωτάθλημα είναι ανοιχτό. Γιατί όσο δύσκολο κι αν φαντάζει, δεν έχει τελειώσει ακόμα. Και είναι καθήκον όλων μας να είμαστε εκεί. Δίπλα. Παρόντες. Στο ΣΕΦ, στην προπόνηση, στην κουβέντα, στην παρουσία, στο χειροκρότημα, ακόμα και στην κριτική – αλλά την εποικοδομητική, τη δίκαιη, τη συγκρατημένη.

Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται οίκτο. Δεν χρειάζεται συγκατάβαση. Δεν είναι φτωχός συγγενής για να τον κοιτάμε με λύπηση. Ο Ολυμπιακός χρειάζεται στήριξη. Αντοχή. Και φωνή. Αν είναι να πέσει, να πέσει όρθιος. Να μην είμαστε εμείς αυτοί που θα τον σπρώξουμε. Να μη γίνουμε εμείς άλλο ένα βάρος στην πλάτη του. Ας τον στηρίξουμε όσο μπορούμε, και όποιοι και αν είμαστε: οργανωμένοι, απλοί φίλαθλοι, δημοσιογράφοι, πρώην παίκτες, άνθρωποι του συλλόγου.

Και στο τέλος, όταν όλα τελειώσουν, όταν το ρολόι γράψει “τέλος σεζόν”, εκεί ναι. Εκεί να γίνει το ταμείο. Να κριθούν όλα. Να μπουν όλα στο τραπέζι. Να μην μείνει τίποτα χωρίς απάντηση.

Μέχρι τότε όμως, Ολυμπιακός σημαίνει πίστη. Σημαίνει περηφάνια ακόμα και στην πτώση. Σημαίνει στήριξη ακόμα και στην καταιγίδα. Και σημαίνει ότι αν είναι να χάσεις, να το κάνεις με το κεφάλι ψηλά, παλεύοντας μέχρι το τέλος. Όρθιος. Πάντα όρθιος.

Γιατί αυτόν τον Ολυμπιακό αγαπήσαμε. Όχι τον άχαστο. Αλλά τον ανυποχώρητο.