Φαντάσματα…

Ο Ολυμπιακός δεν “κατέβηκε” ποτέ στο ΟΑΚΑ, δεν έπαιξε σύμφωνα μ’ αυτά που μπορεί, δεν είχε πάθος, θέληση και αποφασιστικότητα, και επέτρεψε να του πάρει έναν τίτλο μια ομάδα με σαφώς λιγότερη ποιότητα.

Φυσικά η έλλειψη αγωνιστικής δράσης λόγω των συνεχών αναβολών παίζει το ρόλο της στο να μην έχει η ομάδα αυτοματισμούς αλλά και τακτική συνέπεια, δε δικαιολογεί ωστόσο τη ραθυμία που επέδειξαν από το πρώτο λεπτό η πλειοψηφία των παικτών, ούτε την απουσία πλάνου ανάπτυξης.

Η πρώτη συνεργασία και δεν υπερβάλω, έγινε στο γκολ του Τσόρι, ένα απλό 1-2 και σουτ από το ύψος της περιοχής. Από κει και πέρα, παράλληλο αργό ποδόσφαιρο, χωρίς κίνηση, χωρίς ενέργεια χωρίς τίποτα. Όχι πως η ΑΕΚ διέγραψε κάποια εξαιρετική εμφάνιση. Καλά κλεισμένη με διπλή γραμμή άμυνας και έμφαση στις αντεπιθέσεις ώστε να εκμεταλλευτεί τις όποιες ευκαιρίες θα της δημιουργηθούν.

Ο Σίλβα διάλεξε μια διαφορετική σε σχέση με τα συνηθισμένα φετινά δεδομένα ενδεκάδα, ωστόσο δε θα αναλωθώ στο να κρίνω αν έκανε καλά ή όχι αφού θα το πράξω εκ του αποτελέσματος και θα ήταν άδικο αφού ο Πορτογάλος συνειδητά επιλέγει τους πιο φορμαρισμένους. Αν αυτοί ήταν οι Ερνάνι, Πουλίδο και λοιποί, καλώς τους επέλεξε.

Το χειρότερο όλων είναι πως πλέον σε έναν ιδιαίτερο αγώνα βάσει όσων προηγήθηκαν από αθλητικούς παράγοντες, ΕΠΟ αλλά και υπουργούς, δόθηκε η ψευδαίσθηση και η εντύπωση πως στον 1ο για ορισμένους “δίκαιο” αγώνα με διαιτητές που επιλέχθησαν όχι από τον Ολυμπιακό, οι ερυθρόλευκοι ηττήθηκαν. Πάτημα για εκ νέου δικαιολογίες.

Δίκαια κέρδισε η ΑΕΚ. Το μέγεθος του συλλόγου που υποστηρίζω δε μου επιτρέπει να αναλωθώ σε διαιτητικά λάθη ή τις υπερβολικές καθυστερήσεις μέχρι και των ball boys. Αυτά γίνονται στο ποδόσφαιρο και θα συνεχίσουν να υφίστανται.

Το πρόβλημα σήμερα ήταν η προετοιμασία της ομάδας για έναν τελικό η οποία δεν ήταν άρτια, καθώς και η νοοτροπία ορισμένων παικτών που ξεκίνησαν τις διακοπές τους νωρίτερα απ’ ότι έπρεπε.