Τι σας κάνει εντύπωση ακριβώς;

Αναρωτιέμαι πραγματικά, τι είναι αυτό που προκαλεί τόσο μεγάλο αιφνιδιασμό σε μερίδα του κόσμου; Πώς γίνεται ακόμη να υπάρχει κάποιος που εμφανίζεται απορημένος μπροστά σε μια εικόνα που έχουμε ξαναδεί τόσες φορές — και κάθε φορά χειρότερη;

Ο γνωστός πρωταγωνιστής, παλιός γνώριμος της ελληνικής αθλητικής σκηνής, εμφανίστηκε στο γήπεδο. Όχι για να παρακολουθήσει απλώς έναν αγώνα. Όχι για να τιμήσει το άθλημα ή να ενισχύσει την ομάδα του. Αλλά, όπως όλα δείχνουν, για να «παίξει τον ρόλο» του. Έναν ρόλο που παίζει χρόνια τώρα, με τρόπο που καμία σχέση δεν έχει με το αθλητικό ιδεώδες.

Δεν πέρασαν ούτε δέκα δευτερόλεπτα από την είσοδό του κι ήδη απευθυνόταν στους διαιτητές, υπενθυμίζοντάς τους —με… δημοκρατική ευαισθησία— να καταγράψουν τα υβριστικά συνθήματα. Όχι γιατί ενοχλήθηκε (ποτέ δεν ενοχλήθηκε πραγματικά). Αλλά για να τεθεί σε εφαρμογή ένα σενάριο με συγκεκριμένη κατάληξη: αφαίρεση κόσμου, τεχνητή διακοπή, πιθανή εκκένωση και κυρίως ψυχική φθορά των αντιπάλων. Αν τελικά τα πράγματα εξελίσσονταν όπως (πιθανότατα) ευχόταν, ίσως να μιλούσαμε για αλλοίωση αποτελέσματος.

Το εντυπωσιακό δεν είναι η επιμονή του σ’ αυτή τη στρατηγική. Είναι ότι βρίσκονται ακόμα άνθρωποι που προσποιούνται πως δεν βλέπουν. Δεν ήξεραν. Δεν περίμεναν. Δεν φαντάζονταν. Ξεχνούν —ή μάλλον τους βολεύει να ξεχνούν— το τι έχει προηγηθεί. Ή απλά δεν τους πειράζει, τα θεωρούν όλα φυσιολογικά και δικαιολογημένα. Τα πολεμικά ποστ, τις ανοιχτές απειλές, την ποινικά επιλήψιμη ρητορική. Λες και όλο αυτό το κλίμα διαμορφώθηκε τυχαία. Σαν ορισμένοι να έπεσαν από τα σύννεφα όταν η ένταση μεταφέρθηκε από το instagram στο παρκέ.

Και ναι, να τα πούμε όλα: τα υβριστικά συνθήματα είναι απαράδεκτα. Όπου κι αν ακούγονται. Είτε στο ΣΕΦ είτε στο ΟΑΚΑ είτε στο τελευταίο τοπικό γήπεδο της χώρας. Όμως δεν είναι κάτι καινούργιο. Δεν είναι πρωτοφανές. Είναι χρόνια τώρα μέρος μιας ευρύτερης σήψης που δεν λέει να φύγει. Και, ας είμαστε ειλικρινείς, ελάχιστοι έδειξαν ειλικρινή διάθεση να την αντιμετωπίσουν. Όταν, δε, η πρόκληση δεν είναι αντίδραση αλλά μόνιμη στάση ζωής, το να περιμένει κανείς χειροκροτήματα και σεβασμό είναι απλώς αστείο.

Ας μη γελιόμαστε. Οι προσωπικές εμετικές αναφορές και απειλές σε οικογένειες παραγόντων ξεπερνούν την όποια ένταση ενός αγώνα. Το γεγονός ότι κατατέθηκε μήνυση και κινητοποιήθηκε (έστω για τα μάτια του κόσμου) η Εισαγγελία δείχνει ότι κάποιο όριο ξεπεράστηκε. Αλλά το ότι δεν ακολουθήθηκε η αυτόφωρη διαδικασία μέσα στο προβλεπόμενο 24ωρο (και ούτε πρόκειται), δείχνει κάτι άλλο, πολύ πιο ανησυχητικό: ότι ορισμένοι κινούνται εντός ενός προστατευμένου πλαισίου, απρόσβλητοι από συνέπειες.

Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Δεν μας εντυπωσιάζει τίποτα. Γιατί όλα αυτά είναι απλώς η φυσική συνέχεια ενός τρόπου “ενασχόλησης” με τον αθλητισμό που δεν έχει ούτε καν προσχηματικά στοιχεία κανονικότητας. Ούτε πρόκειται να αλλάξει. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι μπορεί να υπάρξει εξυγίανση, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει καν βούληση.

Ο ελληνικός αθλητισμός, και ειδικά το μπάσκετ, δεν υποφέρει απλώς από τοξικότητα. Είναι καθηλωμένος σ’ αυτήν. Ζει μέσα της, τη συντηρεί και την αναπαράγει. Και όταν παθογένειες τέτοιου μεγέθους βαφτίζονται “παραγοντισμός”, “πάθος” ή “διαφορετική φιλοσοφία”, τότε το πρόβλημα δεν είναι προσωποκεντρικό. Είναι συστημικό.

Χθες, δεν κέρδισε ο Ολυμπιακός και όλα καλά. Δεν έχασε κάποια άλλη ομάδα. Χθες έχασε —για ακόμη μια φορά— το ελληνικό μπάσκετ. Έχασε την ευκαιρία να ξεχωρίσει το αυτονόητο από το απαράδεκτο. Να απομονώσει τη χυδαιότητα. Να προστατεύσει έστω κάτι από το ελάχιστο που έχει απομείνει.

Αλλά ίσως φταίμε κι εμείς που ακόμα και τώρα αναρωτιόμαστε:
Τι σας κάνει εντύπωση ακριβώς;