Τα ζητούμενα και οι ανάγκες με Αρμάνι

Δεύτερο συνεχόμενο εκτός έδρας ματς για τον Ολυμπιακό στην Ευρωλίγκα. Οι πρωταθλητές φιλοξενούνται στο Μιλάνο από τη φιλόδοξη Αρμάνι, ζητώντας πρωτίστως τη νίκη αλλά κυρίως μια εμφάνιση αυτοπεποίθησης. Αυτό άλλωστε δε λείπει μέχρι τώρα περισσότερο απ’ όλα; Γράφει ο Βαλάντης Σιδέρης για τα kokkina.gr.

Τζάμπολ στις 10 παρά απόψε για τον Γιάννη Σφαιρόπουλο και τους παίκτες του. Αντίπαλος η ανανεωμένη Αρμάνι με τον πρώην δικό μας Όλιβερ Λαφαγιέτ. Δύσκολο ματς αναμφίβολα και αυτό όχι διότι οι Ιταλοί αποτελούν καμιά ομάδα φόβητρο αλλά επειδή ο Ολυμπιακός ακόμα ψάχνεται. Προσπαθεί να δώσει ρόλους, να μάθει συστήματα και κυρίως να εμπεδώσει νοοτροπία. Ηθικό στους παλιούς και ψυχολογία στους καινούριους. Τη Δευτέρα οι Πειραιώτες διέλυσαν τον Αρκαδικό με 45 πόντους, μια νίκη που απαλύνει κάπως τις “πληγές” αλλά σίγουρα δεν τις γιατρεύει. Για να τις θεραπεύσει χρειάζεται μια σειρά από καλές και γεμάτες εμφανίσεις που να συνοδεύονται φυσικά και με νίκες. Θα γίνει αυτό απόψε; Δύσκολο και με τον Σπανούλη αμφίβολο, τα πράγματα και οι επιλογές περιορίζονται από τη στιγμή που Χάκετ και Στρόμπερι ακόμα προσαρμόζονται. Σίγουρα ο αρχηγός δεν είναι στα καλά του αλλά θα ήταν ψεύτικο να λέγαμε ότι δεν είναι απαραίτητος για τέτοια ματς.

Την ομάδα του Ρέπεσα την παρακολούθησα στο φιλικό με τους Σέλτικς αλλά και σ’ ένα μεγάλο μέρος του παιχνιδιού με την Εφές του Ίβκοβιτς. Ούτε οι Ιταλοί είναι έτοιμοι, άλλωστε μιλάμε για μια ομάδα που άλλαξε σχεδόν όλο της το ρόστερ. Αν τις βγουν τα τρίποντα και πάρει ψυχολογία που μεταφράζεται σε γρήγορο τρανζίσιον, έχει σοβαρές πιθανότητες, ειδάλλως στο σετ πλέι έχει πολλά θέματα. Κάτι σαν τον τωρινό Ολυμπιακό δηλαδή με τη διαφορά της ποιότητας που σαφώς είναι χαμηλότερη στην πόλη της μόδας.

Ο Ολυμπιακός πρέπει να χτυπήσει στα πόδια του Μπάρατς με κεντρικό πικ αλλά και στην μέτρια αμυντική παρουσία ορισμένων παικτών της που μπορεί να στοχεύσει όπως o Χούμελ. Διαβάζουμε στην ανάλυση του Γιώργου Μποτζαρόπουλου. Η Αρμάνι ξήλωσε όλη την ομάδα προσπαθώντας να απελευθερωθεί από τα δεσμά του Μπανκι και κάνει άλλη μια νέα αρχή, με ομολογουμένως ενδιαφέρουσες προοπτικές. Ξεφορτώθηκε παίκτες – βαρίδια και εμπιστεύθηκε το τιμόνι στον Γιασμιν Ρεπεσα, μία επιλογή σίγουρα συζητήσιμη. Το να βρει χημεία δεν θα είναι καθόλου εύκολο, αλλά τουλάχιστον διαθέτει ‘εξυπνότερους’ παίκτες σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν, με την παρουσία των Λαφαγέτ και Τσιντσιαρίνι να εγγυάται την απαραίτητη αυτοσυγκράτηση. Μέσα σε όλο τον κυκεώνα τον αλλαγών, έγινε φανερή και μια απόφαση: να γίνει ο Τζεντιλε ο παίκτης-σημαία αυτής της ομάδας.

Υπέρ

Οι μεταγραφές που έγιναν δείχνουν προσοχή και σχεδιασμό. Μάτσβαν, Μακλίν, Λαφαγέτ, Χούμελ και Τσιντσιαρίνι είναι παίκτες που μπαίνουν εύκολα και με ευχαρίστηση στη λειτουργία του συνόλου, ενώ οι παίκτες στα “φτερά” συγκροτούν μια πολύ επικίνδυνη απειλή, αν το παιχνίδι των αποστάσεων λειτουργήσει σωστά. Σεντερ υπάρχουν για όλα τα γούστα, το ίδιο και αμυντικοί καμικάζι στην περιφέρεια. Η Μιλάνο δύναται να αλλάξει σχήματα και πράγματα, και να παίζει με διαφορετικούς τρόπους αξιοποιώντας κατά το δοκούν τα δυο τεσσάρια της, Χούμελ και Μακλίν.

Κατά

Oι άμυνες δύσκολα θα δώσουν σημασία στους γκαρντ , όταν εκείνοι επιχειρούν να πάρουν τον κεντρικό διάδρομο ή να παίξουν πίσω από τα σκριν. Η στελέχωση της Μιλάνο προκαλεί (πλην Σίμον) το under στα πικ εν ρολ και δημιουργεί δύσκολα ανισορροπίες. Ακόμα και ο Τζένκινς που είναι γρήγορος στα πόδια, τελειώνει τις φάσεις με αεροπλανικά. Ο Ρεπεσα θα πρέπει να βασιστεί στο ποστ παιχνίδι του Μακλίν, και μάλλον για αυτό τον πήρε. Ερωτηματικό αποτελεί επίσης η κατάσταση του Λαβάλ, καθώς και η άμυνα των Χούμελ, Μπάρατς.

Σίγουρα θα γίνει ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον παιχνίδι. Ο Ολυμπιακός δεν καίγεται για τη νίκη ως ματς do or die, άλλωστε είμαστε ακόμα στην 3η αγωνιστική της πρώτης φάσης αλλά για να αποδείξει κυρίως στον εαυτό του ότι μπαίνει επιτέλους πάνω σε ράγες, ότι το σχέδιο και το πλάνο αρχίζουν σιγά σιγά να δουλεύουν. Ας γίνει αυτό και το ροζ φύλλο στην παρούσα περίοδο είναι το τελευταίο που μετράει.