Ολυμπιακός: Ένα σπίτι δίχως πόρτα

Τα τελευταία χρόνια, ο Ολυμπιακός έχει καταφέρει να καθιερωθεί ξανά ως ένα από τα κορυφαία brand του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Με σταθερή πορεία σε Final Four, με μια δυναμική παρουσία στην Basket League και έναν κορμό παικτών που προσφέρει σταθερότητα, έναν προπονητή στον πάγκο σχεδόν καθολικής αποδοχής για το ήθος, την αγάπη του για το σύλλογο αλλά και τις μπασκετικές γνώσεις και αρετές του, όλα έμοιαζαν να λειτουργούν σε καλό δρόμο. Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα και ειδικότερα μετά τον χαμένο ημιτελικό από τη Μονακό, φαίνεται πως ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της ομάδας δεν είναι ούτε τα σχήματα, ούτε οι τραυματισμοί, ούτε η τακτική. Είναι το επικοινωνιακό χάος.

Η εικόνα που παρουσιάζεται προς τα έξω, ειδικά το τελευταίο διάστημα, είναι απογοητευτική. Παίκτες που βγαίνουν και κάνουν προσωπικές δηλώσεις χωρίς έγκριση ή σχεδιασμό. Δηλώσεις ασαφείς, φορτισμένες, με προσωπικά υπονοούμενα, οι οποίες δημιουργούν μόνο ερωτήματα και αστάθεια στο εσωτερικό του συλλόγου. Αντί για ενιαίο μέτωπο ενόψει των τελικών, έχουμε ένα επικοινωνιακό πάρτι χωρίς οικοδεσπότη.

Ο Ράιτ μιλά για τους τελικούς αλλά… μέσω ατζέντη ενώ ακούγεται έντονα ότι θα φύγει. Ο Γκος, ούτε λίγο ούτε πολύ, πετάει το μπαλάκι αλλού για την μη παραμονή του, ενώ ο κόσμος το έχει τούμπανο πως έχει υπογράψει στη Ζάλγκιρις, ενώ όλοι θυμόμαστε το περσινό ξέσπασμα στο ΟΑΚΑ προς τον κόουτς. Ο Μακίσικ σκέφτεται να αποσυρθεί χωρίς να έχει ιδέα ο προπονητής του και παράλληλα έτρεξε και ενα podcast στα μέσα της σεζόν έτσι για τη λεζάντα. Ο Ντόρσεϊ, κλασικά, πετάει αλλού την ευθύνη ότι δεν αγωνίζεται, μετά τον ημιτελικό ήταν μέσα στα χάχανα, ενώ το Σάββατο στο Άμπου Ντάμπι φόρεσε κελεμπία(!) παρέα με τον Μήτρου Λόνγκ και έκαναν τουρισμό. Ο Μιλουτίνοφ σε άλλες δηλώσεις του, να μη λέει πως θέλει να μείνει (έστω ως επιθυμία για την ηρεμία της ομάδας) αλλά το γνωστό που ξέρουμε συνήθως τι ακολουθεί “θα …δούμε” για του χρόνου, αφού μιλήσει με τον ατζέντη του κι αυτός. Ο Πίτερς να υπονοεί ότι άξιζε και έπρεπε να πάρει περισσότερο χρόνο. Ο Μπαρτζώκας να ασχολείται με αντίπαλους φιλάθλους. Οι πρόεδροι, καμία δημόσια δήλωση ή ανακοίνωση για τίποτα και όλα αυτά μία εβδομάδα πριν από τους τελικούς. Ειλικρινά τρέμω τι άλλο μπορεί να ακούσουμε στη media day ή στα ματς που ακολουθούν…

Μια ομάδα χωρίς πειθαρχία είναι μια ομάδα χωρίς προοπτική

Το ζήτημα εδώ δεν είναι η ελευθερία έκφρασης. Κανείς δεν ζητά από τους παίκτες να είναι ρομπότ. Το πρόβλημα είναι η απουσία πλαισίου. Κάποιος πρέπει να έχει τον έλεγχο. Στον επαγγελματικό αθλητισμό –ειδικά σε ένα τόσο υψηλού επιπέδου σύλλογο όπως ο Ολυμπιακός– δεν είναι δυνατόν ο καθένας να βγαίνει δημόσια και να λέει ό,τι του κατέβει. Και κυρίως, δεν είναι δυνατόν να μη λαμβάνει καμία συνέπεια για αυτό.

Όλα αυτά δημιουργούν τοξικό κλίμα, διχάζουν τον κόσμο, επηρεάζουν τον Τύπο, μπερδεύουν τα αποδυτήρια και το χειρότερο: αποδυναμώνουν τον προπονητή. Ο Μπαρτζώκας, όσο κι αν φέρει ευθύνη για τα φετινά ή και παλαιότερα λάθη του, αγωνιστικά και μη, δεν γίνεται να λειτουργεί χωρίς στήριξη. Οι παίκτες οφείλουν να είναι στρατιώτες, ειδικά στα κρίσιμα σημεία της σεζόν. Δεν επιτρέπεται σε κανέναν να υπονομεύει, έστω και άθελά του, τη συνοχή και τη συγκέντρωση της ομάδας. Και όταν μιλάω για τον Μπαρτζώκα δε μιλάω αποκλειστικά για το πρόσωπό του, μιλάω θεσμικά, καθώς είναι ο προπονητής, αυτός που καθοδηγεί, που παίρνει τις αποφάσεις, που είναι ο καπετάνιος σ΄αυτό το καράβι. Κι άλλος να ήταν, τα ίδια θα ίσχυαν.

Τι θα μπορούσε ή πρέπει να γίνει: Απλά και ξεκάθαρα, με πρωτοβουλία των αδερφών Αγγελόπουλων καθώς αυτοί είναι τα αφεντικά και έχουν την πρώτη και εις ολόκληρον ευθύνη για ότι γίνεται και ότι δε γίνεται στον οργανισμό, είτε με ανάθεση του συγκεκριμένου ρόλου σε κάποιον από τα υπάρχοντα στελέχη της διοίκησης, είτε πρόσληψη κάποιου άλλου ας πούμε Τεχνικού Διευθυντή με συγκεκριμένα καθήκοντα. Τι θα βοηθούσε ενδεχομένως την κατάσταση στο συγκεκριμένο κομμάτι με ορίζοντα και τις επόμενες χρονιές;

1. Διαχειριστής Επικοινωνίας με απόλυτη εποπτεία: Όχι για να λογοκρίνει, αλλά για να συντονίζει και να προστατεύει την εικόνα της ομάδας.
2. Ρητοί όροι στα συμβόλαια για μη εξουσιοδοτημένες δηλώσεις: Όχι μόνο χρηματικές ρήτρες, αλλά και αγωνιστικές κυρώσεις.
3. Εσωτερικός Κώδικας Δεοντολογίας: Να γνωρίζουν όλοι εκ των προτέρων τι επιτρέπεται και τι όχι.
4. Επαναφορά ιεραρχίας και σεβασμού: Δεν γίνεται να θεωρούν οι παίκτες πως “δουλεύουν” στον Ολυμπιακό όπως σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Ο Ολυμπιακός δεν είναι απλώς μια δουλίτσα. Είναι φανέλα βαριά, ευθύνη μεγάλη και τιμή για λίγους.

Ναι, το μπάσκετ και γενικότερα ο αθλητισμός έχει αλλάξει και έχει γίνει πιο απρόσωπος, λιγότερο συναισθηματικός και περισσότερο τεχνοκρατικός, με τα οικονομικά συμφέροντα να αποτελούν προτεραιότητα, ρωτήστε όμως πόσα ξόδεψαν οι φίλαθλοι για το 3ήμερο στο Άμπου Ντάμπι και πόσες υποχρεώσεις άφησαν πίσω τους στην Ελλάδα; Πόσοι εξάντλησαν τα διαρκείας βάζοντας στην άκρη άλλες ίσως σημαντικότερες οικονομικές υποχρεώσεις τους; Πόσο επηρεάζει τον δικό τους ετήσιο οικογενειακό προγραμματισμό μια ΟΜΑΔΑ που για κάποιους είναι απλά ένα νούμερο στο συμβόλαιο ενώ για άλλους είναι κομμάτι της ζωής τους μέχρι να πεθάνουν; Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ όπως και κάθε μεγάλος σύλλογος, υπάρχει διότι τον ακολουθεί μια τεράστια λαϊκή μάζα που στηρίζει, ενισχύει οικονομικά, ηθικά και πραγματιστικά.

Το επικοινωνιακό πρόβλημα δεν είναι απλώς “μια κακή συνήθεια”

Είναι δομικό πρόβλημα ταυτότητας. Αν δεν λυθεί άμεσα, θα διαβρώσει κι άλλο τη συνοχή της ομάδας αφού ήδη έχει φέρει σε κίνδυνο τους επερχόμενους τελικούς όμως αφού ο Ολυμπιακός δεν θα τελειώσει ποτέ, πρέπει να γίνει κουβέντα με ορίζοντα τα επόμενα έτη. Δεν χρειάζεται ούτε αυταρχισμός, ούτε δογματισμός αλλά ούτε και δραματισμός. Χρειάζεται πειθαρχία, σεβασμός και επαγγελματισμός. Ο Ολυμπιακός δεν είναι το μέρος για να κάνει κανείς δοκιμές στα media ή να πουλάει το αφήγημά του. Είναι το μέρος όπου οι παίκτες και οι προπονητές πρέπει να υπηρετούν έναν κοινό στόχο. Και αυτό, είτε το καταλαβαίνουν όλοι, είτε ας αποχωρήσουν.

Ούτε στρατός χρειάζεται να γίνει η ομάδα, ούτε μοναστήρι. Αλλά χρειάζεται συγκέντρωση, ταπεινότητα και λιγότερα λόγια. Οι δηλώσεις δεν φέρνουν τίτλους. Η δουλειά φέρνει. Ας σοβαρευτούμε.