kokkina.gr Ολυμπιακός, νέα και ειδήσεις για τον Ολυμπιακό σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και ερασιτέχνη
Συνέντευξη στην επίσημη ιστοσελίδα της Ευρωλίγκα έδωσε ο προπονητής του Ολυμπιακού, Γιάννης Σφαιρόπουλος, μιλώντας για τον αγώνα που έκανε μέχρι να φτάσει στο κορυφαίο επίπεδο, τα διδάγματα που πήρε από τους κόουτς που συνεργάστηκε, τον σημαντικότατο ρόλο που παίζουν οι βοηθοί-προπονητές σε μία ομάδα και την σχέση «πατέρα-παιδιών» που έχει με τους παίκτες του.
Αναλυτικά τα όσα είπε ο κόουτς των Πειραιωτών:
«Ξεκίνησα να προπονώ σε ηλικία 19 ετών και σταμάτησα να παίζω δύο χρόνια αργότερα. Ήμουν παίκτης και προπονητής ταυτόχρονα για δύο χρόνια, αλλά ότα συνειδητοποίησα πόσο πολύ μου αρέσει η προπονητική, σταμάτησα να παίζω. Πρωτίστως ήξερα ότι δεν ήμουν εξαιρετικός παίκτης. Δούλευα σκληρά και ξεκίνησα να παίζω όταν ήμουν 12 ετών. Συνειδητοποίησα πως δεν ήμουν αρκετά καλός για να παίξω στο υψηλό επίπεδο. Έπαιξε μερικά χρόνια στην Β΄ κατηγορία της Ελλάδας, αλλά μετά από αυτό, όταν ξεκίνησα να προπονώ, ήμουν τόσο χαρούμενος που προπονούσα παιδιά και συνειδητοποίησα πως αυτό ήταν που ήθελα να κάνω. Δεν ήθελα να παίξω άλλο και τέλος πάντων δεν είχα λαμπρό μέλλον σαν παίκτης. αποφάσισα λοιπόν να προπονώ παιδιά. Τότε, δεν ήξερα πόσο μακριά μπορούσα να φτάσω σαν προπονητής. Δεν ξεκίνησα να κοουτσάρω επειδή ήθελα να γίνω επαγγελματίας, το έκανα επειδή αγαπούσα το μπάσκετ και μέσα από την προπονητική, η αγάπη μου για το άθλημα γινόταν όλο και πιο δυνατή. Πιστεύω ότι η προπονητική είναι μια τελείως διαφορετική άποψη του παιχνιδιού, είναι πολύ διαφορετικό το να παίζεις, από την πνευματική προσέγγιση των πραγμάτων. Υπάρχουν πολλοί παίκτες που δεν μπορούν να γίνουν κόουτς. Το να γίνεις προπονητής είναι διαφορετικό, πρέπει ν έχει κάτι μέσα σου. Ηγετικά χαρακτηριστικά, την σωστή πνευματική κατάσταση, να είσαι καλός ψυχολόγος και να δουλεύεις σκληρά με τις ομάδες σου. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά σε ένα πακέτο, δεν είναι εύκολο να τα βρεις.
Ένας καλός κόουτς πρέπει να ξέρει πώς να χειρίζεται όλες τις καταστάσεις. Παίκτες, προσωπικότητες, εσωτερικές κρίσεις στην ομάδα, στο να ταιριάζει ρόλους και να εφαρμόζει νέες ιδέες στην προπόνηση και στα παιχνίδια. Όλο αυτό είναι πολύ σημαντικό, αλλά το πιο σημαντικό είναι να διαχειριστείς όλες τις διαφορετικές προσωπικότητες και να είσαι προετοιμασμένος για όλα τα ενδεχόμενα. Αυτό μπορεί να κάνει την διαφορά σε έναν προπονητή. Αυτό κανείς μπορεί να το βρει σε έναν κόουτς που δεν έχει παίξει μπάσκετ, αλλά και σε έναν πρώην παίκτη υψηλού επιπέδου. Αυτός είναι και ο λόγος που έχουμε δύο διαφορετικά είδη προπονητών.
Φυσικά όταν έχεις υπάρξει ένας πολύ καλός παίκτης, είναι πιο εύκολο να κερδίσεις των σεβασμό όλων. Πρώην συμπαίκτες, πρώην προπονητές, διαιτητές, δημοσιογράφους, από όλους. Για τους προπονητές που δεν έχουν παίξει μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο, ή δεν έχουν παίξει καθόλου, το να κερδίσουν τον σεβασμό είναι πολύ δύσκολο. Ίσως να δούλεψα περισσότερο, δύο και τρεις φορές πιο πολύ, από έναν παίκτη που τον ήξεραν όλοι στον χώρο. Αν υπήρξες παίκτης, σου δίνεται πιο εύκολα η δυνατότητα να κοουτσάρεις, σε αντίθεση με κάποιον που ξεκινάει από μικρές ομάδες, προπονώντας παιδιά, του οποίου η καριέρα πρέπει να αυξάνεται όλο και περισσότερο, για να φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο. Από την μία πλευρά δούλεψα πολύ σκληρά και ακόμη το κάνω, αλλά από την άλλη, είχα ευκαιρίες και συνάντησα μεγάλους προπονητές, εργάστηκα σε μεγάλες ομάδες και ήμουν μέλος της Εθνικής ομάδας σαν βοηθός. Έτσι έφτασα στο επίπεδο που είμαι σήμερα, αλλά είναι πολύ δύσκολο για έναν κόουτς που δεν έχει παίξει, να φτάσει σε αυτό το σημείο
Στις μέρες μας, οι βοηθοί-προπονητές είναι οι σημαντικότεροι απ’ όλους, γι’ αυτό κι εμείς έχουμε τέσσερις αυτή την στιγμή στην ομάδα. Ο καθένας από αυτούς επικεντρώνεται σε διαφορετικό κομμάτι του παιχνιδιού. Δουλεύουμε πολύ με το βίντεο. Έχουμε πολλά παιχνίδια σε ελληνικό πρωτάθλημα κι Ευρωλίγκα και δουλεύουμε πάνω σε άμυνα κι επίθεση. Θέλουμε ο κάθε κόουτς να επικεντρώνεται σε κάτι εξειδικευμένο. Πιστεύω πως η δουλειά τους είναι σημαντική. Πρέπει να είσαι σοβαρός, να δουλεύεις σκληρά και να παρέχεις την στήριξη σε όλους τους παίκτες, να είσαι έτοιμος και ναέχεις θέληση να μοιραστείς την γνώση. Οι βοηθοί στην ομάδα μας είναι πολύ σημαντικοί, βοηθούν τους παίκτες να κατανοήσουν το παιχνίδι, ν’ αναπτύξουν τις ικανότητές τους και να καταλάβουν την μπασκετική μας φιλοσοφία. Αυτός είναι και η αιτία που οι παίκτες τους σέβονται. Οι παίκτες αντιλαμβάνονται ότι θέλουν να τους βοηθήσουν και να τους κάνουν καλύτερους απ’ ότι είναι. Είμαι πολύ χαρούμενος που εργάστηκα για χρόνια ως ασίσταντ δίπλα σε μεγάλους προπονητές. Έμαθα από αυτούς για 11 χρόνια, πριν γίνω πρώτος προπονητής. Ήταν εξαιρετική εκπαίδευση για εμένα, διότι έμαθα διαφορετικές ιδέες, από διαφορετικούς προπονητές. Αυτό παραμένει πολύ σημαντικό στοιχείο για εμένα, ακόμα και σήμερα και θα ήθελα να ευχαριστήσω αυτούς τους κόουτς για την γνώση που μου μετέδωσαν.
Αυτή, θα είναι η 31η χρονιά μου σαν προπονητής και ποτέ δεν περιορίστηκα για μια ολόκληρη σεζόν. Πάντα προπονούσα μια ομάδα, εκτός από μερικούς μήνες πριν έρθω στον Ολυμπιακό. αυτό είναι πολύ σημαντικό για εμένα, διότι αγαπώ το μπάσκετ και θέλω να είμαι κομμάτι της ομάδας. οι άνθρωποι του μπάσκετ, όχι μόνο οι προπονητές, δεν έχουν σαββατοκύριακα, Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιές ή Πάσχα. Δεν υπάρχει καιρός για ξεκούραση, αλλά αυτό είναι κάτι που αγαπάμε. Δεν έχω παράπονο. Είμαι χαρούμενος που είμαι εδώ και έχω ακόμη την θέληση να δουλεύω πολύ σκληρά, σαν αν είναι η πρώτη μου ημέρα. Ακόμη προσπαθώ να μάθω και να γίνομαι καλύτερος μέρα με την ημέρα. Πάνω απ’ όλα αγαπώ το μπάσκετ.
Δεν είναι σύμπτωση ότι οι περισσότεροι παλαίμαχοι παίκτες που έγιναν προπονητές είναι πόιντ-γκαρντ. Λέμε πως οι πόιντ-γκαρντ είναι οι προπονητές μέσα στο παρκέ και αυτός είναι ο λόγος που χρειαζόμαστε γκαρντ με υψηλό μπασκετικό IQ, που είναι έξυπνοι και μπορούν να πάρουν την σωστή απόφαση και να καταλάβουν το παιχνίδι όχι μόνο σαν παίκτες, αλλά και σαν προπονητές. Ο πόιντ-γκαρντ είναι σαν τον μαέστρο σε μία ορχήστρα, πρέπει να ελέγχει τα πάντα. Αυτός είναι και ο λόγος που είναι πιο εύκολο για έναν πόιντ-γκαρντ να γίνει προπονητής
Ένας κόουτς πρέπει να είναι και δάσκαλος, αλλά μερικές φορές δρα και σαν πατέρας ή σαν φίλος. Είναι κομμάτι της δουλειάς να χειρίζεσαι διαφορετικές προσωπικότητες. Φροντίζω τους παίκτες μου σαν να είναι παιδιά μου και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αυτή είναι σοβαρή κουβέντα. Τους φροντίζω σαν τα παιδιά μου. Ου δίνω συγχαρητήρια όταν πιστεύω ότι πρέπει να το κάνω, τους εξηγώ τα λάθη τους όταν δεν κάνουν κάτι σωστά και μερικές φορές τους τιμωρώ, χωρίς να τους επιτρέπω να κάνουν κάτι. Χρειάζεται να είσαι καλός πατέρας με τους παίκτες σου και φυσικά να είσαι ο εαυτός σου. Αυτό κάνω επίσης και στην οικογένειά μου. Και εγώ και η σύζυγός μου μεγαλώνουμε κάτω από τις ίδιες ακριβώς αξίες, τους ίδιους κανόνες και τον ίδιο σεβασμό για τους συνανθρώπους μας. σίγουρα υπάρχουν διαφορές μεταξύ των παικτών, κανείς δεν είναι ίδιος, αλλά υπάρχει ένα όριο που όλοι πρέπει να σέβονται και δεν αφήνω σε κανέναν να το ξεπερνάει, ούτε καν στον εαυτό μου. Όταν ζητάω από κάποιον παίκτη να κάνει κάτι, το κάνω κι εγώ. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Όταν ένας κόουτς ή ένας πατέρας κάνει κάτι, είναι δύσκολο για τον παίκτη ή το παιδί να κάνει κάτι διαφορετικό. Πρώτα μαθαίνεις να σέβεσαι τους κανόνες και μετά διαφέρεις. Για να δώσω ένα παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι ο Σπανούλης είναι σαν τον μεγάλο μου γιο. Κέρδισε το δικαίωμα να μείνει ξύπνιος μέχρι αργά για να δει τηλεόραση από τους μικρότερους».
