kokkina.gr Ολυμπιακός, νέα και ειδήσεις για τον Ολυμπιακό σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και ερασιτέχνη
Και που ξέρεις ότι αύριο δε θα είναι δολοφονημένο το δικό σου παιδί; – Γράφει ο Β. Σιδέρης
Μια ακόμη φορά τα ίδια, μια ακόμη φορά έχουμε θάνατο. Τα ίδια ευχολόγια, τις ίδιες «δακρύβρεχτες» δηλώσεις και ένας φίλαθλος κόσμος που λυπάται σήμερα αλλά δυστυχώς θα ξεχάσει αύριο, τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος αυτού.
Ένα ίδιον του ανθρώπου και ιστορικά αποδεδειγμένο, είναι η υποκειμενική αντιμετώπιση των καταστάσεων, μια επιλεκτική κρίση των πραγμάτων. Εμείς είμαστε οι καλοί και οι άλλοι οι κακοί, εμείς εκπροσωπούμε το σωστό και οι απέναντι το λάθος, εμείς είμαστε οι δίκαιοι και οι αντίπαλοι οι άδικοι, οι ανήθικοι. Ακόμα και στα ιστορικά βιβλία των χωρών να διαβάσει κάποιος, δε θα δει κείμενο να λέει για παράδειγμα ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν αιμοβόρος κατακτητής αλλά απελευθερωτής. Στα αντίστοιχα τουρκικά βιβλία, οι Έλληνες ήταν οι βάρβαροι και οι σφαγείς, οι Έλληνες έκαναν εκστρατεία στη Μικρά Ασία και σκότωναν όποιον έβρισκαν στο διάβα τους. Κάτι λογικό αφού για να προσηλυτίσεις μια μάζα σε οποιοδήποτε κοινωνικό επίπεδο, δεν πρέπει να την αναγάγεις στο ρόλο του θύτη αλλά του θύματος, ασχέτως αν πάντα υπάρχουν μειοψηφούντες που αναζητούν την πραγματική αλήθεια μη δεχόμενοι να αφομοιώσουν αμάσητα αυτά που τους προσφέρουν απλόχερα οι έχοντες την εξουσία και τη δύναμη.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τα οπαδικά κινήματα, εμείς είχαμε το Γόδα, εσείς τους Νεοναζί, εμείς είμαστε η ομάδα του λαού, εσείς πήγατε με τανκς στο Γουέμπλεϊ και λεφτά στα λουλούδια. Αντίστοιχα θα ακούσεις από τους άλλους για παράγκες, για προσφυγιά και ότι είναι αλλιώς να είσαι ΑΕΚ, ΠΑΟΚ κλπ. Όταν έχουμε όμως θάνατο τότε -προσωρινά- αυτά παραμερίζονται και θλιβόμαστε για την απώλεια ενός ανθρώπου που δολοφονήθηκε. Μετά βέβαια πάλι θα φωνάζουμε και τρέχατε και τρέχατε και για ντου, που αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχετε πουθενά, για κότες, λαγούς και άλλα μέλη του ζωικού βασιλείου. Αν δεν είχαμε θάνατο λοιπόν να ξέρετε πως ίσως οι περισσότεροι δεν θα είχαν μάθει καν για τις συμπλοκές και την επίθεση στη Ν. Φιλαδέλφεια και απλά θα γινόταν μια δυο αναφορές για επεισόδια στα σάιτ και τις εφημερίδες και από κει παν και οι άλλοι. Τη διαφορά σε μια είδηση την κάνει πάντα ο θάνατος. Είτε αφορά τον Κόβιντ, είτε αφορά σύγκρουση μονοθεσίων στη Φόρμουλα 1.
Συνειδητά από μικρό παιδί δεν συμμετείχα ποτέ σε κανένα κλαμπ ή σύνδεσμο. Έχω πολλούς φίλους και συγγενείς που είναι μέλη σε διάφορες ομάδες αλλά ποτέ δεν πέρασα το κατώφλι ενός τέτοιου χώρου. Δε λέω προφανώς ότι όλοι οι σύνδεσμοι της Ελλάδος ανήκουν σε παραβατικά άτομα και δρουν εκνόμως, ούτε αμφισβητείται η αγάπη των μελών τους για την εκάστοτε ομάδα που υποστηρίζουν. Ανήκουν όμως εκ του αποτελέσματος στην ίδια συνομοταξία, εκπροσωπούν το αυστηρά οπαδικό κίνημα το οποίο φυσικά αποτελεί δύναμη της ομάδας που την έχει μεν ενισχύσει απείρως διαχρονικά, όμως αποτελεί και ένα όπλο που δε ξέρεις πως, πότε και εναντίον ποιου θα εκπυρσοκροτήσει.
Δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν τόσες χιλιάδες άτομα τα οποία πολλές φορές όχι δε βοηθούν την ομάδα τους αλλά της κάνουν και κακό. Είναι εύκολο να κρύβεσαι στον όχλο, να λειτουργείς ξεσπώντας τα απωθημένα σου, να τραμπουκίζεις κάποιον στο δρόμο επειδή σου απάντησε ότι είναι Άρης, να χτυπάς ή να σπας, να νιώθεις δυνατός τέλος πάντως ικανοποιώντας το εγώ σου και τυχόν ανασφάλειές και αυτό το πετυχαίνεις μόνο αν ανήκεις σε ένα σύνολο που οι άλλοι το φοβούνται ή αν θέλεις το υπολογίζουν σοβαρά.
Δε μ’ αρέσει να τσουβαλιάζω γενικότερα. Σε οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα υπάρχουν τα καλά άτομα και τα αποκλίνοντα. Είναι λάθος προφανώς να εντάσσονται όλοι στην ίδια κατηγορία και να τους βάλεις στον ίδιο κουβά. Ενδεχομένως το κίνητρο των περισσότερων να είναι όντως η άδολη και ειλικρινής αγάπη για την ομάδα τους και να τους αδικείς κατηγοριοποιώντας τους πλάι σε άτομα παραβατικά.
Το πρόβλημα είναι βαθιά κοινωνικό. Ειλικρινώς δε ξέρω ποια θα μπορούσε να είναι μια ουσιαστική λύση που θα αλλάξει άρδην τα δεδομένα, αν υπάρχει αυτή γενικότερα αλλά και θα μπορούσε να εφαρμοστεί και κυρίως αν θέλουν κάποιοι να τη βρουν και να την εφαρμόσουν.
Ο μεγάλος μου γιος κοντεύει τα 5. Αν τον ρωτήσεις τι ομάδα είναι θα σου πει δυνατά και περήφανα Ολυμπιακός. Ξέρει να τραγουδάει το «κάτι μαγικό» και ονόματα από 5-6 παίκτες. Τον έχω πάει μόνο μια φορά γήπεδο και εκείνο στο ΣΕΦ με ελληνική ομάδα. Ανέκαθεν αναρωτιόμουν όμως πόσο σωστό θα ήταν εκ μέρους μου να του μεταλαμπαδεύσω αυτήν μου την τεράστια, διαχρονική και αγαθή μου αγάπη για τον Ολυμπιακό και τον αθλητισμό γενικότερα και αν ο ίδιος μπορέσει να τη διαχειριστεί αργότερα χωρίς ποτέ να κινδυνεύσει ζωή του και να μη χρειαστεί να τον κλάψω κατηγορώντας τον εαυτό μου μέχρι να πεθάνω. Αυτό όμως δεν είναι αθλητισμός, αυτό είναι κατάντια…
ΥΓ.: Η παρακάτω διπλή φωτογραφία είναι από τον αγώνα της Εθνικής μας κόντρα στην Σερβία για το τουρνουά Ακρόπολις. Τα στιγμιότυπα που βλέπετε είναι από το “ενός λεπτού σιγή” στη μνήμη του Μιχάλη. Δείτε τα βλέμματα και μετά την ενστικτώδη αντίδραση του πατέρα να χαϊδέψει στοργικά το κεφαλάκι του αθώου γιού του. Τι λέτε να σκεφτόταν εκείνη την ώρα; Εγώ ειλικρινά ανατρίχιασα…
