Να μιλήσουμε λίγο και για τον Ντόρσεϊ;

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας στο Game 2 στο ΟΑΚΑ τόλμησε. Έκανε κάτι που λίγοι πίστευαν ότι θα ξανάβλεπαν: έδωσε χρόνο συμμετοχής στον Τάιλερ Ντόρσεϊ. Και ο τελευταίος –όχι απλώς δεν τον τίμησε– αλλά του τον πέταξε κατάμουτρα. Μια εμφάνιση δίχως συγκέντρωση, δίχως διάθεση, δίχως σεβασμό στην ευκαιρία. Όλοι τότε –ή, για να είμαστε ακριβείς, σχεδόν όλοι– θεώρησαν πως αυτή ήταν η οριστική αυλαία. Το τέλος. Μια σιωπηλή αποχαιρετιστήρια παρουσία.

Όμως ο κόουτς δεν τελείωσε τον Ντόρσεϊ. Τον επανέφερε στο Game 3 στο ΣΕΦ. Και ο παίκτης, σαν να κατάλαβε ότι αυτή δεν ήταν άλλη μια δοκιμή, αλλά η τελευταία ευκαιρία πριν το οριστικό delete, άρπαξε τη στιγμή και μετουσίωσε τον χρόνο συμμετοχής σε ουσία. Σε πόντους, σε άμυνα, σε πάθος, σε εικόνα που θύμισε –έστω και φευγαλέα– τον παλιό, καλό, αποτελεσματικό Τάιλερ.

Ας είμαστε ειλικρινείς: ο Ντόρσεϊ δεν είναι ο πιο εύκολος χαρακτήρας. Δεν είναι ο παίκτης που θα βάλεις στο rotation σου και θα σου χαρίσει ηρεμία. Δεν έχει, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, σταθερή νοοτροπία επαγγελματία. Από την κελεμπία στο Άμπου Ντάμπι λίγες ώρες μετά τον αποκλεισμό, μέχρι τα χασκογέλια την Παρασκευή ο όταν οι συμπαίκτες του προσπαθούσαν να καταπιούν την ήττα από τη Μονακό, έχει διανύσει μια σεζόν γεμάτη σημάδια αποσύνδεσης.

Φέτος έμοιαζε χαμένος. Άλλες φορές αδιάφορος, άλλες εσωστρεφής, άλλες νευρικός. Προφανώς πέρασε και ο ίδιος προσωπικές και σοβαρές οικογενειακές δυσκολίες, και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τις αγνοήσει. Αλλά κι από αγωνιστικής πλευράς, δεν έδειξε σχεδόν ποτέ φέτος ότι αξίζει ουσιαστικό ρόλο. Οι ευκαιρίες που του δόθηκαν ήταν λίγες, ναι, αλλά ποτέ δεν τις αξιοποίησε ώστε να ζητήσει περισσότερες.

Και χθες… μεταμόρφωση. Ή –αν θέλετε– αναλαμπή. Ένας Τάιλερ συγκεντρωμένος, διψασμένος, με 16 κρίσιμους πόντους, με επιθέσεις που έσπασαν την πίεση των «πράσινων», με προσπάθεια στην άμυνα, με κατέβασμα μπάλας όταν χρειάστηκε. Ένας παίκτης που θύμισε γιατί κάποτε ολόκληρη η Euroleague τον είχε στις λίστες της. Και –κυρίως– γιατί ο Ολυμπιακός είχε επιμείνει να τον επαναφέρει.

Ο Ντόρσεϊ έδωσε στο Game 3 αυτό που φώναζε ότι λείπει από τον Ολυμπιακό στο Final 4: το iso παιχνίδι. Τη δυνατότητα να πάρει κάποιος την μπάλα, να δημιουργήσει ο ίδιος, να τραβήξει την επίθεση μόνος του. Αυτό δεν υπάρχει στο ρόστερ του Ολυμπιακού, πλην του Φουρνιέ, και είναι ένα στοιχείο που –αν παρουσιαστεί ξανά με συνέπεια– μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Το ερώτημα είναι τι θα κάνει από εδώ και πέρα ο ίδιος ο Ντόρσεϊ. Χθες μάς υπενθύμισε ποιος μπορεί να είναι. Αλλά δεν αρκεί αυτό. Χρειάζεται συνέχεια, σοβαρότητα, πειθαρχία. Χρειάζεται να πείσει τον εαυτό του πρώτα, και μετά τον προπονητή του και τον κόσμο, ότι αυτή η σεζόν δεν ήταν μια χαμένη χρονιά, αλλά μια παρεξήγηση.

Ο Ολυμπιακός, είτε τον θέλει είτε όχι για του χρόνου, είτε τον υπολογίζει ως βασικό είτε ως έξτρα λύση, δεν μπορεί να αγνοεί το ταλέντο του. Και σίγουρα, δεν μπορεί να του δίνει χώρο χωρίς να απαιτεί σταθερότητα. Αν λοιπόν ο Ντόρσεϊ θέλει να μείνει, να δικαιώσει το (υπόλοιπο) συμβόλαιό του και να ξαναγίνει παίκτης ρόλου σε μια ομάδα με απαιτήσεις, η συνέχεια των τελικών είναι η πιο σημαντική του audition.

Η εικόνα του Game 3 λέει: «δώστε μου ξανά την ευκαιρία». Το παρελθόν του φωνάζει: «μην το ξανακάνετε». Η μπάλα –κυριολεκτικά και μεταφορικά– είναι στα χέρια του.