Ερωτευμένος με την γκέλα…

Η «λευκή» ισοπαλία στη Λιβαδειά απέναντι στον Λεβαδειακός δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη βαθμολογική απώλεια για τον Ολυμπιακός· είναι η συνέχεια μιας ανησυχητικής αγωνιστικής εικόνας που παρουσιάζεται με συνέπεια στα εγχώρια παιχνίδια και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το πρόσωπο που δείχνει η ομάδα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Λίγες ημέρες μετά την ήττα από τον Παναθηναϊκός, οι Ερυθρόλευκοι εμφανίστηκαν ξανά χωρίς ένταση, χωρίς καθαρό πλάνο δημιουργίας και, κυρίως, χωρίς την αποφασιστικότητα που απαιτείται σε ένα πρωτάθλημα όπως η Super League Greece, όπου οι περισσότεροι αντίπαλοι αμύνονται χαμηλά και περιμένουν το λάθος.

Το πιο προβληματικό στοιχείο δεν είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν σκόραρε, αλλά ο τρόπος με τον οποίο δεν σκόραρε. Ακόμη και απέναντι σε έναν αντίπαλο που αγωνιζόταν με δέκα παίκτες για μεγάλο διάστημα, η κυκλοφορία της μπάλας ήταν αργή και προβλέψιμη, οι αποστάσεις μεγάλες, οι κινήσεις χωρίς την μπάλα ελάχιστες και η ανάπτυξη περιορίστηκε σε παράλληλες μεταβιβάσεις χωρίς ουσιαστική διείσδυση. Η κατοχή έμοιαζε στατιστικό δεδομένο και όχι εργαλείο επιβολής. Δεν υπήρχε πίεση που να «πνίγει» τον αντίπαλο, ούτε η αίσθηση ότι το γκολ είναι θέμα χρόνου· αντίθετα, το παιχνίδι κυλούσε σε έναν ρυθμό που βόλευε απόλυτα τη γηπεδούχο ομάδα.

Αυτό ακριβώς είναι που έχει αρχίσει να χαρακτηρίζει τα φετινά εγχώρια ματς: μια ομάδα που μοιάζει να περιμένει να κερδίσει από τη φανέλα και όχι από την ένταση και τις συνεργασίες της. Οι αυτοματισμοί απέναντι σε κλειστές άμυνες απουσιάζουν, η δημιουργία δεν έχει φαντασία και το τέμπο ανεβαίνει μόνο σποραδικά, συνήθως περισσότερο από ατομικές ενέργειες παρά από συλλογική λειτουργία. Η ψυχολογική προσέγγιση δείχνει διαφορετική· στα ελληνικά παιχνίδια ο Ολυμπιακός συχνά παίζει σαν να έχει χρόνο, ενώ στην πραγματικότητα τον χάνει.

Κι όμως, το παράδοξο είναι ότι στην Ευρώπη η εικόνα μεταμορφώνεται. Εκεί η ομάδα εμφανίζεται πιο συμπαγής, πιο συγκεντρωμένη τακτικά, με σαφέστερες γραμμές και μεγαλύτερη διάθεση για άμεσο παιχνίδι. Οι αποστάσεις μικραίνουν, η πίεση γίνεται συντονισμένα και οι παίκτες δείχνουν να αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα κάθε φάσης. Δεν είναι ζήτημα ποιότητας του ρόστερ, αλλά νοοτροπίας και αγωνιστικής εγρήγορσης. Σαν να χρειάζεται το «μεγάλο» ευρωπαϊκό βράδυ για να ενεργοποιηθεί πλήρως ο μηχανισμός.

Αυτό ακριβώς κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα —και απαιτητική— την επερχόμενη αναμέτρηση με τη Bayer Leverkusen. Απέναντι σε έναν αντίπαλο που βασίζεται στην ένταση, στο επιθετικό pressing και στις γρήγορες μεταβάσεις, δεν υπάρχει περιθώριο για τη νωθρότητα που εμφανίστηκε στη Λιβαδειά. Αν παρουσιαστεί η εκδοχή των εγχώριων αγώνων, τα λάθη θα τιμωρηθούν άμεσα· αν εμφανιστεί η ευρωπαϊκή εκδοχή, τότε μπορεί να δούμε ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι, με ανταγωνισμό, πειθαρχία και καθαρές ιδέες.

Το ζητούμενο πλέον για τον Ολυμπιακό δεν είναι απλώς να πάρει αποτελέσματα, αλλά να ενοποιήσει την αγωνιστική του ταυτότητα. Οι μεγάλες ομάδες δεν αλλάζουν προσωπικότητα ανάλογα με τη διοργάνωση· επιβάλλουν τον ρυθμό τους παντού. Μέχρι να συμβεί αυτό, οι εμφανίσεις σαν τη χθεσινή θα επανέρχονται και θα δημιουργούν το ίδιο ερώτημα: γιατί ο Ολυμπιακός που βλέπουμε στην Ελλάδα δεν θυμίζει εκείνον που εμφανίζεται στην Ευρώπη;