Δε με νοιάζει η νίκη, άλλο με νοιάζει!

Καταρχάς, ας ξεκινήσουμε από τα αντικειμενικά. Το χθεσινό ντέρμπι ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό στο πλαίσιο της Basket League ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα των τελευταίων ετών. Ένα παιχνίδι γρήγορο, με υψηλό σκορ, ένταση, εναλλαγές στο προβάδισμα, μεγάλες φάσεις και θεαματικά καλάθια. Μια έδρα που έδωσε πραγματικά ώθηση στους “ερυθρόλευκους”, με τους φιλάθλους να στηρίζουν με τη φωνή τους, χωρίς παρατράγουδα – κάτι που πάντα αξίζει ιδιαίτερης μνείας.

Αγωνιστικά, υπήρχαν πολλά που χρήζουν ανάλυσης. Ο Ολυμπιακός παρατάχθηκε με σημαντικές ελλείψεις, αλλά κατάφερε να «μακιγιάρει» τις απουσίες του με εξαιρετική επιθετική λειτουργία. Το πρόβλημα, όμως, εντοπίστηκε ξεκάθαρα στην άμυνα. Η αντιμετώπιση των σκριν και οι περιστροφές έδειξαν ασυνεννοησία και έλλειψη συνοχής. Πολλές φορές έμοιαζε να μην είναι ξεκάθαρο ποια τακτική ήθελαν να εφαρμόσουν οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα: αλλαγές, under, drop ή hedge out; Σε αρκετές φάσεις υπήρξε μπέρδεμα, κάτι που φανερώνει ότι οι οδηγίες πιθανότατα διαφοροποιούνταν ανάλογα με τον παίκτη που εκτελούσε το pick, χωρίς όμως να υπάρχει σωστή εφαρμογή στο παρκέ.

Για παράδειγμα, άλλη πρέπει να είναι η προσέγγιση απέναντι στον Σορτς κι άλλη απέναντι στον Σλούκα. Αυτά, όμως, είναι ζητήματα που λογικά θα διορθωθούν με την πάροδο του χρόνου, μέσα από τα παιχνίδια και τις προπονήσεις. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία “χτισίματος”, ειδικά με νέα πρόσωπα στο ροτέισον.

Ο Ντιλικίνα έδειξε ξανά πως έχει σοβαρό potential να εξελιχθεί σε βασικό κομμάτι του συνόλου. Θέλει, ωστόσο, ακόμα χρόνο — τόσο εντός όσο και εκτός παρκέ — για να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και σταθερότητα. Εντυπωσιακός ήταν ο Γουόρντ, που προσφέρει κάτι που είχαμε καιρό να δούμε στο λιμάνι: έναν φόργουορντ που τρέχει το γήπεδο με τη μπάλα στα χέρια, ανοίγει το ρυθμό και δημιουργεί άμεσες επιθέσεις μετά από ριμπάουντ ή καλάθι. Επίσης, ο Ντόρσεϊ πιο ώριμος από ποτέ! Μακάρι να συνεχίσει έτσι…

Ο Βεζένκοφ ήταν απολαυστικός, θυμίζοντας σε όλους γιατί θεωρείται από τους κορυφαίους Ευρωπαίους φόργουορντ, ενώ ο Μιλουτίνοφ ήταν ουσιαστικός, αν και θα τον θέλαμε λίγο πιο “σκληρό” σε ορισμένες φάσεις. Υπήρχαν στιγμές που, ενώ είχε τη δυνατότητα να τελειώσει φάσεις με κάρφωμα, προτίμησε πιο “ήπια” προσπάθεια και κόπηκε εύκολα με φάουλ. Αυτά είναι σημεία που σίγουρα θα τα δει ο ίδιος και ο προπονητής του στα βίντεο.

Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί πως ο Γιώργος Μπαρτζώκας δείχνει φέτος λίγο διαφορετικός — τουλάχιστον προσωρινά. Κάθεται περισσότερο στον πάγκο, διαμαρτύρεται λιγότερο και δείχνει πιο ήρεμος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι ικανοποιημένος με όσα βλέπει. Ξέρει ότι η ομάδα χρειάζεται δουλειά, ειδικά σε αμυντικό προσανατολισμό και συγκέντρωση.

Από την άλλη πλευρά, ο Παναθηναϊκός, αν και εμφανώς ανέτοιμος, έδειξε χαρακτήρα. Έπαιξε χωρίς τον Ναν — τον θεμέλιο λίθο και του φετινού σχεδιασμού — αλλά βρήκε σκορ από παίκτες που μέχρι τώρα δεν είχαν προσφέρει πολλά. Είχε ενέργεια, αντέδρασε στα ξεσπάσματα του Ολυμπιακού και ήταν ανταγωνιστικός μέχρι τέλους σε μια από τις πιο δύσκολες έδρες της Ευρώπης.

Το αποτέλεσμα, φυσικά, έχει τη σημασία του — αλλά κυρίως στο πλαίσιο της πορείας που διανύουν οι δύο “αιώνιοι”. Ήταν ένα ντέρμπι που βοηθάει και τους δύο να βρουν ρυθμό, να δουν τις αδυναμίες τους και να προετοιμαστούν για τα ευρωπαϊκά παιχνίδια που έρχονται. Μια ακόμη “διαβολοβδομάδα” είναι μπροστά, και η διαχείριση του ρόστερ θα είναι το μεγάλο στοίχημα, ειδικά για τον Ολυμπιακό που αντιμετωπίζει λειψανδρία και δεν έχει τη δυνατότητα για εκτεταμένο rotation.

Ο Ολυμπιακός πήρε μια σημαντική νίκη, κυρίως για την ψυχολογία και τη συνέχεια, απέναντι σε έναν Παναθηναϊκό που έδειξε σημάδια βελτίωσης. Το μπάσκετ που είδαμε είχε ρυθμό, πάθος και ποιότητα — όλα όσα θέλουμε να βλέπουμε στα ελληνικά ντέρμπι. Το μέλλον της σεζόν προμηνύεται συναρπαστικό, και αν κάτι φάνηκε ξεκάθαρα από το χθεσινό ματς, είναι ότι το ελληνικό μπάσκετ ξαναβρίσκει τη χαρά του παιχνιδιού.