Ανακοίνωση με Internet Explorer

Η απουσία των Προέδρων και το χαμένο timing στον Ολυμπιακό

Η δήλωση των Παναγιώτη και Γιώργου Αγγελόπουλου μετά τη νέα ήττα του Ολυμπιακού από τον Παναθηναϊκό στον πρώτο τελικό του ελληνικού πρωταθλήματος μοιάζει περισσότερο με κραυγή αγανάκτησης παρά με παρέμβαση ουσίας. Το ερώτημα, ωστόσο, που γεννάται δεν είναι μόνο το τι είπαν, αλλά πότε το είπαν.

Για μια εβδομάδα, μετά την αποτυχία στο Final 4 του Άμπου Ντάμπι και τον ημιτελικό-σοκ από τη Μονακό, ο οργανισμός του Ολυμπιακού παρέμεινε άφωνος. Καμία τοποθέτηση, καμία κάλυψη προς το προπονητικό επιτελείο ή τους παίκτες, κανένα σήμα προς τα μέσα και ένα άνευριλο προς τα αποδυτήρια ότι η ηγεσία είναι παρούσα. Όταν ο επικοινωνιακός πόλεμος κορυφωνόταν, όταν το όνομα του Ολυμπιακού σπιλωνόταν όχι με καλοπροαίρετη κριτική αλλά με διασυρμό, η σιωπή από την κορυφή ήταν εκκωφαντική.

Και ας μην γελιόμαστε. Όχι, δεν θα έκανε τον Γουόκαπ να ευστοχήσει σε ένα ελεύθερο φλόουτερ ούτε τον Μιλουτίνοφ να μην χαθεί στην άμυνα αν οι πρόεδροι έκαναν μια δήλωση νωρίτερα. Όμως η παρουσία της ηγεσίας δημιουργεί κλίμα, δίνει σήματα. Δεν είναι όλα αριθμοί, στατιστικά και συστήματα. Είναι και το ψυχολογικό υπόβαθρο μιας ομάδας που βλέπει πως, ακόμη και στη δύσκολη στιγμή, δεν είναι μόνη. Και αυτή η αίσθηση δεν υπήρξε.

Το πτώμα του Ολυμπιακού –μεταφορικά– όλη την εβδομάδα λυμαίνονταν. Εχθροί και “φίλοι”, αναλυτές και τρολ, όλοι χλεύαζαν, ειρωνεύονταν, έστηναν σενάρια αποδόμησης. Και η ομάδα ήταν απροστάτευτη. Όχι απέναντι στην καλόπιστη, απαραίτητη κριτική – αυτήν την κάναμε και την κάνουμε και εμείς. Αλλά απέναντι σε ένα όργιο αποδόμησης. Το αποτέλεσμα; Μια ομάδα με ταλαντούχους παίκτες, αλλά ψυχολογικά “άδεια”, παρουσιάστηκε στο ΟΑΚΑ και έχασε ξανά, δίνοντας την εντύπωση πως βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.

Κι εδώ έρχεται η δήλωση των Αγγελόπουλων. Όχι αχρείαστη – αλλά καθυστερημένη. Μια παρέμβαση-προειδοποίηση, που μοιάζει περισσότερο σαν απόπειρα να αποσείσουν την πίεση από πάνω τους και να την μεταφέρουν στους παίκτες. “Η υπομονή μας τελειώνει” λένε – και ίσως να έχει δίκιο να τελειώνει. Αλλά πού ήταν αυτή η “υπομονή” όταν η ομάδα δέχτηκε το επικοινωνιακό χτύπημα από το Άμπου Ντάμπι και έπειτα; Πού ήταν όταν αφέθηκαν οι παίκτες και ο προπονητής να σηκώσουν όλο το βάρος της αποτυχίας χωρίς καμία κάλυψη; Προφανώς το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης ανήκει σε προπονητή και παίκτες αναφορικά με την εικόνα, δεν το συζητάμε. Οι Αγγελόπουλοι έκαναν τεράστια οικονομική υπέρβαση όμως δεν παύουν να είναι οι ηγέτες της ΚΑΕ άρα και υπεύθυνοι για ότι γίνεται και ότι δε γίνεται. Και το 2ο σκέλος καμία φορά είναι πιο σημαντικό.

Η επανεκκίνηση στον Ολυμπιακό είναι αναγκαία – είτε καταφέρει η ομάδα να επιστρέψει στη σειρά, είτε όχι. Όμως δεν αρκεί να ζητάς από τους παίκτες να δείξουν χαρακτήρα. Ο ολόκληρος οργανισμός οφείλει να ανασυνταχθεί. Από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Από τη διοίκηση, που οφείλει να είναι ενεργή και όχι απούσα, μέχρι το τελευταίο μέλος του σταφ. Όλοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Η αγάπη και η στήριξη του κόσμου δεν θα λείψουν. Το απέδειξαν. Το ερώτημα είναι αν αυτή η εμπιστοσύνη θα αξιοποιηθεί, ή αν θα προδοθεί για άλλη μια φορά μέσα από ημίμετρα, καθυστερημένες αντιδράσεις και μισόλογα.

Ο Ολυμπιακός μπορεί να κάνει την ολική επαναφορά αν το πιστέψει. Έχει παίκτες, έχει κορμό, έχει προπονητή που έχει αποδείξει πολλά. Αυτό που λείπει είναι μεταξύ άλλων είναι και η ενεργή ηγεσία. Όχι μόνο στις νίκες και στις φιέστες. Αλλά κυρίως όταν οι ήττες χτυπούν πιο δυνατά. Και η εβδομάδα που πέρασε, ήταν μια τέτοια στιγμή. Δυστυχώς, η διοίκηση προς το παρόν δεν στάθηκε στο ύψος της και ας ελπίσουμε να μην είναι πλέον αργά.