Αρχική / ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ / Ο Θεός μπορεί να συγχωρεί, το ποδόσφαιρο όχι

Ο Θεός μπορεί να συγχωρεί, το ποδόσφαιρο όχι

Ένα από τα χειρότερα αισθήματα που υπάρχουν, είναι η έπαρση. Αν σε διακατέχει, τότε οι εκτιμήσεις σου τόσο για σένα, όσο και τους άλλους είναι πάντα διαφορετικές από την πραγματικότητα. Ο Ολυμπιακός μεθυσμένος από το νέκταρ του μήνα του μέλιτος με τον νέο προπονητή, έμεινε στις γλύκες και ξέχασε τις υποχρεώσεις. Εκείνες όμως δεν τον ξέχασαν. Θέωρησε πως όντας βάσει αποτελεσμάτων η πιο φορμαρισμένη ομάδα του Conference, εύκολα ή δύσκολα θα πάρει το σκορ που θέλει, λογάριαζε όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Προφανώς η Μακάμπι δεν ήταν τυχαία στις 16 καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης όμως οι ερυθρόλευκοι και αυτό το λησμόνησαν.

Οι Ισραηλινοί μπήκαν πιο δυνατά και κυρίως συγκεντρωμένα στο γήπεδο, ήξεραν τι ήθελαν και πως να το πάρουν. Έκλεισαν πολύ καλά τα κεντρικά χαφ της ομάδας ώστε να μην μπορούν να βγάλουν τη μπάλα προς τα εμπρός, -ιδιαίτερα αυτός ο Πέρετζ ήταν τρομερός ανασταλτικά-, φόρτωσαν τις πτέρυγες και κυρίως την αριστερή τους καθώς είχαν διαπιστώσει την αμυντική αδυναμία του Ροντινέι και την αντίστοιχη ανυπαρξία του Φορτούνη ενώ συνειδητά άφηναν τον αντίπαλο να κωλυσιεργεί και είτε κλέβοντας τη μπάλα, είτε απλά περιμένοντας ένα αβίαστο λάθος των Πειραιωτών, έβγαιναν ταχύτατα και οργανωμένα στην κόντρα.

Ο Ολυμπιακός χθες (7/3) δεν “έκοβε” ούτε με… βαλέ. Οι τοποθετήσεις κυρίως και πρωτίστως του Ρέτσου αλλά και τον υπολοίπων αμυντικών ήταν τραγικές ενώ τα τρία χαφ με εξαίρεση τον Έσε του δευτέρου ημιχρόνου, δεν βοήθησαν ανασταλτικά, όχι διότι δεν έτρεξαν αλλά επειδή δεν είχαν συνοχή και σωστές αποστάσεις και αποφάσεις μεταξύ τους αλλά και σε συνάρτηση με την αμυντική τετράδα. Πέραν αυτού, ορισμένες αντιδράσεις σε μαρκαρίσματα όπως του Κάρμο στο 2ο γκολ, του Ροντινέι στο 3ο και ξανά του Ρέτσου στο 4ο, ο οποίος ήταν μακράν ο χειρότερος του γηπέδου, κατέδειξαν εμφατικά την έλλειψη πίστης και συγκέντρωσης που διακατείχε την ομάδα.

Προφανώς τα δύο γρήγορα γκολ προκάλεσαν σοκ στους παίκτες ωστόσο με την άμεση απάντηση του Ελ Καμπί στο 12ο λεπτό, το ματς μπορούσε πολύ πιο εύκολα να διαχειριστεί από τον Μεντιλίμπαρ και τους ποδοσφαιριστές του καθώς δε θα έπρεπε να ξεχνάμε ότι υπάρχει και η ρεβάνς, όχι πως πλέον έχει κανένα ιδιαίτερο νόημα. Εκεί πιστέψαμε λίγο πολύ όλοι, ότι ο Ολυμπιακός θα επιστρέψει, θα ασκήσει πίεση -το έκανε σ’ ένα βαθμό- και θα φέρει το παιχνίδι στα ίσα. Όμως οι αμυντικές αδυναμίες συνεχίστηκαν τελικά και στο υπόλοιπο παιχνίδι και παρά τις ιαχές του κόσμου ο οποίος για άλλη μια φορά γέμισε το Καραϊσκάκης, έφυγε με σκυμμένο κεφάλι.

Έχει γίνει συνήθειο τελευταία να έρχονται ομάδες χαμηλότερου “ειδικού βάρους” και ιστορίας από τον Ολυμπιακό και να φεύγουν με τέσσερα γκολ στο ενεργητικό τους. Λουντογκόρετς, Χάιφα και αισίως Μακάμπι Τελ Αβίβ.

Ο Ποντένσε ήταν απρόσμενα αφανής ενώ ο Φορτούνης όπως έχω ξαναγράψει, είναι φάντασμα του εαυτού του από τα Χριστούγεννα και μετά. Αναρωτιόμουν πόσο διαφορετικός θα ήταν επιθετικά ο Ολυμπιακός αν είχε για παράδειγμα υγιή τον Ζέλσον. Και μη σκεφτεί κανείς το γεγονός ότι το μοναδικό γκολ μπήκε από σέντρα του Φορτούνη καθώς θα θυμίσω και ‘γω ότι άλλες 15 φορές έκοψε ισάριθμες αντεπιθέσεις μας όντας νωχελικός σε σκέψη και σώμα, άλλες έχασε τη μπάλα πανεύκολα, ενώ όλες οι υπόλοιπες τελικές του ήταν το λιγότερο αδύναμες και άστοχες. Βεβαίως ο Ολυμπιακός δεν έχασε απ΄αυτόν και δεν προσπαθώ να του ρίξω ανάθεμα, ωστόσο πραγματικά απορώ τι του έχει συμβεί εδώ και 2+ μήνες και είναι πλέον αρνητικός για την ομάδα του. Μήπως σ’ αυτόν απευθυνόταν ο προπονητής περί αλλαγής νοοτροπίας; Δεν ξέρω, ας το αφήσουμε.

Αν δούμε το ματς στο σύνολό του, το σκορ πάρα είναι σκληρό για τους ερυθρόλευκους. Όχι η ήττα καθαυτή η οποία ήταν πέρα για πέρα δίκαιη αλλά το σκορ αποκλειστικά. Ο κυνισμός των παικτών της Μακάμπι, η τύχη(ή ατυχία αν θέλετε) που πάντα επηρεάζουν το ποδόσφαιρο αλλά και τα προσωπικά λάθη αυτών του Ολυμπιακού, ήταν εκείνα που μεμονωμένα έγραψαν τα νούμερα στον πίνακα των τερμάτων. Από την άλλη, ο Ολυμπιακός είχε κατοχή 64-36, περισσότερες τελικές 20-11, ανεξάρτητα το πότε προήλθαν, είχε 457 πάσες (80% ευστοχία) έναντι 222 (67% ευστοχία) και ακόμα στις καθαρές φάσεις για γκολ, δηλαδή στιγμές που θα έπρεπε βάσει συγκεκριμένων δεδομένων να σκοράρει κάποια ομάδα, οι Πειραιώτες είχαν 1,2 και σκόραραν 1 γκολ, ενώ η Μακάμπι είχε 2,04 και σκόραρε 4 τέρματα.

Το ζήτημα είναι η διαχείριση της κατάστασης από δω και πέρα. Το τρένο της Ευρώπης αναχώρησε οριστικά και παραμένει μόνος ζωντανός στόχος το πρωτάθλημα. Την Κυριακή έρχεται στο “Καραϊσκάκης” ο ΠΑΟ ο οποίος καίγεται για τη νίκη και είναι ξεκούραστος. Ο Ολυμπιακός από την άλλη είναι εξαιρετικά καταπονημένος τόσο αγωνιστικά όσο και πνευματικά. Εφόσον τα παιχνίδια που ακολουθούν αρχής γενομένης από χθες, είναι όλα ντέρμπι, η ετοιμότητα μιας ομάδας από επίπεδα κούρασης και ψυχολογίας, μοιραία εξαρτάται από τα προηγούμενα αποτελέσματα. Αν λοιπόν ο Ολυμπιακός δεν καταφέρει να κερδίσει σε 2 μέρες, τότε πράγματι θα έχει να ανέβει έναν προσωπικό Γολγοθά με κίνδυνο να χάσει και τον πιο ρεαλιστικό στόχο, τις θέσεις πάνω από την 4η που δίνουν ευρωπαϊκό εισιτήριο.

About Βαλάντης Σιδέρης

Γράφω από το 2011 και συνεχίζω. Αναποφάσιστος ανάμεσα στις δύο μεγάλες μου αγάπες. Ποδόσφαιρο ή μπάσκετ; Και τα δύο! Αγαπώ τον Ολυμπιακό και την Euroleague. Ερασιτέχνης αθλητής στα νιάτα μου. Πατέρας τριών παιδιών

Δείτε επίσης

Θες πλεονέκτημα; Κάνε διπλό!

Photo credit: Fede Bocchio Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία της RS της Ευρωλίγκας και πλέον κάθε ...